Twee jaar geleden reed ik met een drietal fietsvrienden een achtdaagse rittenkoers die normale recreanten eigenlijk niet horen te rijden. Te zwaar voor mensen zonder al te veel vrije tijd en met een trainingsschema eraan voorafgaand dat tot familiaire spanningen leidt. 100 trainingen in 5 maanden tijd, tel maar uit.

De belangrijkste winst voor mezelf uit dat traject was het mentale aspect. Geen zin om te trainen? Toch opstappen! Racen met 0,6 graden boven nul in januari. Twee uur en een kwartier op een hometrainer. Vijf minuten bergop tegen je absolute pijnlimiet aan en dat vier keer achter elkaar. Trainingsritten van 180 kilometer. Allemaal afgevinkt. Het schema ging volgens een goed uitgedachte afwisseling tussen duur-, kracht- en nóg intensievere trainingen. Binnen en buiten, weer of geen weer.

De beloning kwam op 12 juni 2016. Toen ontbonden we onze duivels op de slingerwegen van de Passo Dello Stelvio omdat we goed wisten dat we in topvorm waren. En een kans om in topvorm tegen de moeder aller bergpassen naar 2756 meter hoogte te knallen laat geen fietser liggen, ook niet als het sneeuwt op de top. Ik reed omhoog in 1 uur en 57 minuten, voor de liefhebbers van tijden. De Foscagno, de Eira en Bernina deden we diezelfde dag eigenlijk wel met twee vingers in de neus. Net als de 1150 kilometers die de dagen daarna nog zouden volgen.

Toen ik aswoensdag in de keuken twee steaks in roomboter stond te bereiden moest ik terugdenken aan die tijd. In 2016, je moet wat over hebben voor zo’n helse tocht, heb ik maandenlang veel minder gesmikkeld dan normaal. Eten werd gedurende het traject ernaartoe ineens een noodzakelijk kwaad in plaats van een prettige bezigheid. Op een racefiets eten is niet handig en kenmerkt zich door het zo snel mogelijk zoveel mogelijk naar binnen proppen van iets eetbaars en dat wegspoelen met een isotone sportdrank. Dat ze de repen smaken meegeven als Cappuccino of Caramel Fudge maakt het nog enigszins te doen, maar het blijft een plat rekensommetje dat weinig met genieten te maken heeft. Een bidon per uur drinken. Iedere 60 minuten een reep naar binnen werken. Een tweetal bananen zodat je niet zo vaak hoeft te plassen. Aan het einde van de etappe wat snelle suikers. Na de finish een hersteldrank met eiwit en meteen weer een rigide voedingsschema om de voorraad aan te vullen. Smakelijk eten.

Op 19 juni 2016, toen we over de finish waren, had ik helemaal geen zin meer om rustig te gaan zitten voor een lekkere maaltijd. Zelfs het frietje ala verdween die dag met militaire precisie binnen 5 minuten in mijn magere lijf. Iedereen die streng op dieet is zal het ongetwijfeld herkennen, los van de friet ala dan. Je eet omdat het moet, maar genieten is anders. Een geweldig effectief middel om er sportief te blijven uitzien, maar voor de bourgondiërs onder ons geen haalbare kaart.

Tegenwoordig prefereer ik dus weer een échte cappuccino met een stukje caramel fudge boven de in plastic verpakte kauwbare varianten. In de wintermaanden doe ik concessies aan een sportief uiterlijk. Lekker racen doen we wel weer in het voorjaar, vanaf een graad of twaalf.

Dit wil ik delen!

AUTEUR

Ruud Stikkelbroeck (1977) is communicatiespecialist en heeft nog altijd veel affiniteit met media vanuit zijn vorige journalistieke banen bij L1 en Omroep Venlo. In zijn vrije tijd fietst hij graag. Deze voormalige Prins Carnaval en liedjeszanger koestert een grote liefde voor vastelaovend.

1 reactie

Reageren

Yep, ook Krag.nu maakt gebruik van cookies! UITLEG

Alle websites maken gebruik van cookies, Krag.nu dus ook! Het zijn kleine bestandjes die op je computer geplaatst worden en ervoor zorgen dat de website goed werkt. Bovendien helpen ze om Krag.nu te kunnen verbeteren.

Er worden geen privégegevens verzameld!

Deze cookiemelding is verplicht omdat er op Krag.nu filmpjes te zien zijn die op YouTube staan. Daardoor ontvang je mogelijk ook cookies van die website. Wil je dit niet? Pas dan daar je instellingen aan.

Sluiten