Even een blijmoedig praatje over de dood. Mag dat?

Het is er weer de tijd voor, Bachs “Matthäus Passion”. Het lijdensverhaal van Jezus. Misschien wel het mooiste en meest ontroerende verslag van een tragedie dat ik ken. En het loopt nog beroerd af ook.

De dood. Een drama. Het ergste dat ons kan overkomen.
Maar is dat zo? Of valt het, behalve voor alle dierbare omstanders, eigenlijk wel mee?

Af en toe kom ik ze tegen. Mensen die zo bang zijn voor de dood dat ze zelfs niet eens meer aan leven toekomen. Hun dagen worden compleet geterroriseerd door de angst voor dat ogenschijnlijk verschrikkelijke einde, dat ongrijpbare ‘niets’, die elk wakend uur op de achtergrond in hun gedachten broeit. En elke kans op waar geluk in het hier en nu vergiftigt. ‘Doodsbang’ zijn ze. Altijd. Overal.

En, laten we eerlijk zijn, op een gezellige verjaardag is het ook niet het meest getapte onderwerp.

Maar serieus. Is die angst eigenlijk wel gerechtvaardigd? Is de dood nu echt zo eng?
Als je even logisch nadenkt, kom je erachter dat er helemaal ‘niets is’ om je zorgen over te maken.

Denk even mee. Dood is de afwezigheid van je bewustzijn. Van bewust ‘zijn’. Dood is de afwezigheid van je observatie via je vijf zintuigen. Dood is ook de absentie van gedachten en daarmee tegelijk van gevoelens en emoties.

Als je leeft ben je jezelf ervan bewust dat je bestaat. Zelfs de atheïst kan daar niet omheen. Met de dood verdwijnt alleen maar de mogelijkheid tot waarnemen en denken, waardoor je jezelf dus niet meer herkent als bestaand. Dat is alles.

Is dat vreemd, onbekend of eng?

Absoluut niet. Hetzelfde gebeurt je namelijk élke nacht als je, tussen je dromen door, verdwijnt in de diepe droomloze slaap. Dan ‘ben’ je er ook even totaal niet meer.

“Ja maar,” hoor ik je zeggen, “dan word ik weer wakker en dan ben ik er weer.” Klopt. Net als na bewusteloosheid of een coma.

Maar waar het om gaat is dat je tijdens die droomloze slaap jezelf niet gemist hebt. Sterker nog, als je eruit ontwaakt herinner je je er niets van.

Of bíjna niets, moet ik eigenlijk zeggen, want je herinnert je toch ‘iets’.
Iets ontastbaars. Geen waarnemingen, geen dromen, geen gedachten of emoties. Maar wel een soort van onvindbare herinnering aan een ongelooflijk diepe, vredige en gelukzalige gesteldheid. Aan een abstracte staat van ‘zijn’ waarin ruimte noch tijd voor je bestonden.

Het vreemde is nu, dat als je wakker wordt uit zo’n diepe droomloze slaap, je jezelf het liefst zou omdraaien en teruggaan naar die heerlijke onstoffelijke beeld- en geluidloze staat waarin je uitsluitend zuivere vredigheid ‘ervoer’.

Heb jij jezelf gemist toen jij ‘weg’ was, toen jouw ‘ikje’ – en daarmee de hele wereld – er even helemaal niet was tijdens die diepe droomloze slaap?
Nee dus.
Maar je wilt er wel het liefst zo snel mogelijk naar terug…

Heb jij jezelf gemist toen je nog niet geboren was, toen jouw bewustzijn nog geen hersenen of zintuigen had om jezelf mee te ervaren of waar te nemen?
Nee dus.

Waarom zou je jezelf dan wél missen als jouw ‘ik-gevoel’ je lijf verlaten heeft? Dus als jouw bewuste ‘zijn’, jouw ‘zelf’-ervaring, heeft plaats gemaakt voor het er-niet-meer-zijn van jouw ‘zelf’?

‘Levend zijn’ is bewustzijn plus de waarneming van dat bewuste ‘zijn’ via lichamelijke instrumenten als ogen, oren en gedachten. Want tenslotte is jouw brein ook niets meer dan een gereedschap, een biologisch neurocomputertje.

Niet levend zijn, is niets anders dan de afwezigheid van die waarneming. Niets mysterieus dus. En al helemaal niets om bang voor te zijn. Het is bewusteloosheid, onbewustheid zo je wilt, zonder het bestaan van ruimte en tijd in het eeuwige nu. Simpel eigenlijk.

Ben je er nog?

Na de “Matthäus Passion” op Goede Vrijdag komt Pasen. Het katholieke feest van de wederopstanding. Met veel vrolijk gekleurde eitjes als symbool van nieuw leven.
Tenslotte is elke staat van ‘dood-zijn’ weer het ruimte- en tijdloze voorstadium van geboren worden. Als bij bladeren aan een boom.

Is de dood eng? Welnee joh.
Dus leef je fantastische leven. En wel Nú. In dit moment. Iets anders is er niet.
Gisteren bestaat niet. Gisteren bestaat alleen maar als een gedachte in het Nú. Net als morgen. Ook maar een geprojecteerde gedachte die in het Nú ontstaat.

Dichter Hans Korteweg schreef ooit:
“Leven zonder angst, in het hier en nu, is Eeuwig Leven”.

Er is alleen maar Nú, het eeuwigdurende “NÚ”. Tijd is een aaneenschakeling van Nú-momenten. Zonder verleden of toekomst. Beide laatsten bestaan alleen als gedachten… (laat die rustig even binnenkomen).

Je kunt nooit ergens anders zijn dan in het Nú, al zou je willen. En alles wat er ooit gebeurt, gebeurt nooit ergens anders dan in het Nú.

Ja, ook herinneringen en toekomstbeelden vinden plaats en bestaan alleen in het Nú. Nogmaals, verleden en toekomst bestaan dus alleen als gedachten. En tijd is maar een illusie, gecreëerd door ons overactieve maar gelimiteerde denken.

En die dood, die kent ook geen tijd. En duurt dus, net als het leven, maar héél even.

“You don’t have a soul, you are a soul, you have a body” ~ C. S. Lewis

Vrolijk Pasen!

Dit wil ik delen!

AUTEUR

Aad Lips (1952) werkt als zelfstandig senior copywriter, conceptmaker, campagneontwikkelaar, communicatieadviseur en speech- & ghostwriter voornamelijk voor reclame- c.q. communicatiebureaus en daarnaast voor nog een aantal rechtstreekse klanten. Ook is hij professioneel fotograaf.

Reageren

Yep, ook Krag.nu maakt gebruik van cookies! UITLEG

Alle websites maken gebruik van cookies, Krag.nu dus ook! Het zijn kleine bestandjes die op je computer geplaatst worden en ervoor zorgen dat de website goed werkt. Bovendien helpen ze om Krag.nu te kunnen verbeteren.

Er worden geen privégegevens verzameld!

Deze cookiemelding is verplicht omdat er op Krag.nu filmpjes te zien zijn die op YouTube staan. Daardoor ontvang je mogelijk ook cookies van die website. Wil je dit niet? Pas dan daar je instellingen aan.

Sluiten