Ruim twintig jaar oud is het idee pas. Nog nooit gerealiseerd. Altijd uitgesteld, niet toe gekomen, nog géén tijd. Wel in kleinere kring gedeeld. Bij de Kerkmis 2.0 en met een paar goede vrienden. Die vroegen door, stelden vragen en dat scherpten het idee verder aan. Daardoor heeft het zich ontwikkeld tot een heus project dat we samen kunnen gaan uitvoeren.

Ik zal het idee proberen uit te leggen. Eigenlijk is het heel eenvoudig. We spreken eerst een dag, een tijdstip en tijdsduur af. Met de hele stad en omstreken. Iedereen weet ervan. Het heeft in de krant gestaan, het is op de radio geweest, op alle sociale media werd het gedeeld. Op die afgesproken dag, vanaf dat tijdstip, zetten alle bewoners hun ramen wagenwijd open met de geluidsboxen op maximaal. De radio schalt over de straten. Anderen hebben hun eigen mp3-file hard aangezet en die wordt eindeloos herhaald. Auto’s rijden met ramen en speakers open. Cafés doen ook mee.

Wat er zo luid klinkt is het geluid van blaffende honden. Ja. Blaffende honden. Een kakofonie van teckels, pinschers, retrievers, Duitse herders en andere nationale en internationale hondenrassen. Overal in de stad te horen. Je ontkomt er niet aan. Gejank, geblaf, gekef. Door elkaar heen.

Het kunstzinnige aan het project is de impact. Actie is reactie. Het hondengeblaf zal, verwacht ik, een voorspelbaar en wellicht ook onvoorspelbaar effect hebben. Zeker op een bepaalde laag in onze samenleving. De hondenlaag. Zij horen het geluid als geen ander. De oren gespitst. En ze blaffen en keffen waarschijnlijk gewoon meteen mee. Steeds harder en harder. Ze kijken elkaar onwetend aan of staren juist in het luchtledige, zoals honden dat kunnen. En maar klagend blaffen. Alle kanten op. Geen hond weet nog waarom, maar ze kunnen niet stoppen. Ze janken allemaal mee. Iedereen keft en joelt elkaar na. De hondenlaag is ineens luid en duidelijk te horen.

Dat kunstproject moet er nu maar eens van komen. Vond ik. Vandaar als eerste stap de oproep in deze blog. Om het alsnog te realiseren na twintig jaar.

Maar… dacht ik bij mezelf, is het idee niet al ingehaald door de huidige realiteit? Ik hoor al genoeg genäöl, geschreeuw en geklaag op de televisie, gedeeld op sociale media en uitgezonden als eindeloos herhaalde soundbites op de radio. Iedereen hoor ik het klakkeloos nazeggen, in de groep onnadenkend meedoen en aan iedereen doorgeven. Het project heeft zichzelf dus al gerealiseerd. Maar dan in onze mensenlaag.

Dat was eerst ontnuchterend om te constateren. Maar ik laat het er niet bij zitten. Misschien ontstaat er alsnog iets waar we wél wat van kunnen leren. Zullen we samen het kunstproject alsnog opzetten, maar nu voor de échte honden in onze samenleving?

Dit wil ik delen!

AUTEUR

Rom van Strijp (1959) is werkzaam als international learning consultant bij Océ. Hij studeerde Electrotechniek aan de TU Delft. Woont sinds 1984 in Venlo. Hij is al 25 jaar vrijwilliger bij het Zomerparkfeest, waarvan negen jaar als voorzitter. In zijn vrije tijd is hij cultureel betrokken in de stad Venlo, speelt hij zaalvoetbal en saxofoon in een bandje.

Reageren

Yep, ook Krag.nu maakt gebruik van cookies! UITLEG

Alle websites maken gebruik van cookies, Krag.nu dus ook! Het zijn kleine bestandjes die op je computer geplaatst worden en ervoor zorgen dat de website goed werkt. Bovendien helpen ze om Krag.nu te kunnen verbeteren.

Er worden geen privégegevens verzameld!

Deze cookiemelding is verplicht omdat er op Krag.nu filmpjes te zien zijn die op YouTube staan. Daardoor ontvang je mogelijk ook cookies van die website. Wil je dit niet? Pas dan daar je instellingen aan.

Sluiten