Het was ruim een jaar geleden en het regende snoeihard. Ik stond door het raam naar buiten te kijken toen de telefoon ging en ‘Anoniem’ in het scherm verscheen. Vanaf het moment dat mijn arts negen jaar geleden belde als ‘Anoniem’ met de boodschap dat er een tumor in mijn hoofd zat, kon ik de telefoon bij die melding niet meer oppakken zonder een acuut paniekgevoel te krijgen. In die tijd was ik net met mijn vijf dochters naar een voormalig antikraakpand in de binnenstad van Venlo verhuisd. Mijn huwelijk was voorbij, alle dromen aan diggelen gegaan. Van de brokstukken van mijn leven had ik een nieuw huis gebouwd waarin ik alleen leefde met vijf kinderen. Ik droomde nieuwe dromen en schilderde het leven opnieuw in alle kleuren van de regenboog.

Na dat telefoongesprek negen jaar geleden brak een turbulente tijd aan waarin ik om de haverklap in het ziekenhuis lag, zienderogen aftakelde en ik mijn artsen gemakshalve had genummerd van Een tot en met Tien. De kuur die ik kreeg hielp niet en de tumor moest op een of andere manier uit mijn hoofd worden geknutseld. Ik ging naar het Radboud Ziekenhuis in Nijmegen, om met een neurochirurg te onderhandelen over mijn leven. Dat werd Dokter Elf. Hij redde mijn leven door de tumor helemaal te verwijderen en ik herstelde goed. De schade in mijn lichaam, aangericht door de tumor, was groot: mijn geest echter onverwoestbaar.

Intussen ging het leven hier in huis gewoon door. Dat hadden we te danken aan Vriend P. en Vriendin M. (die we in de wandelgangen allemaal Moeder noemen). Door de wijkverpleging was een PGB aangevraagd en deze twee mensen vervulden alle taken die nodig waren. Ik was thuis, met sondevoeding, een heel arsenaal aan medicatie en hield me bezig met wat ik wél nog kon: voorlezen, dansen maken, tekenen, luisteren. De kinderen sleepten alle vriendjes en vriendinnetjes mee naar huis, er was altijd iets te eten & drinken, een luisterend oor en een knuffel. Ons leven kende een gewoon verloop, zoals dat in alle gezinnen gaat. Grote en kleine verdrietjes passeerden de revue, net zoals grote en kleine hoogtepunten voorbij kwamen. We leefden het leven zoals het is. En toen werd ik drie jaar geleden opnieuw ziek.

Een arts van het Erasmus MC Rotterdam vertelde in een ‘Anoniem’ aangekondigd telefoontje dat er in de bloed- en urinewaardes zulke absurd hoge afwijkingen waren gevonden dat “waarschijnlijk ergens in je lichaam een niet te lokaliseren hormoonproducerende tumor zit waarop we onmiddellijk moeten ingrijpen”. Vanaf die dag, tot op heden, krijg ik drie keer per dag tumorremmende injecties.

Dat ik wanneer ‘Anoniem’ op mijn telefoonscherm verschijnt hartkloppingen krijg, moge duidelijk zijn. Niets, maar dan ook niets had me echter kunnen voorbereiden op wat ik op die druilerige ochtend in 2016 te horen kreeg.

“Met Wersch? Mevrouw Wersch?”

“Nee, je spreekt met Luca van Wersch.”

“U spreekt met Veilig Thuis. We hebben een anonieme melding binnengekregen dat uw vijf kinderen in zorgwekkende toestand opgroeien. Deze melding nemen we zo serieus dat we morgen om 14.00 uur op huisbezoek komen om te kijken hoe het ervoor staat in uw gezin.”

Op het moment dat ik dit hoorde, was het alsof mijn leven zich in een Kafka-achtige nachtmerrie afspeelde. Alsof alles tot dit moment heel ver weg was, ik in een nanoseconde een Von Trapp familie bij elkaar had gebaard waar nu zoiets vreselijks over werd gezegd.

Een dag later zat het team van Veilig Thuis aan tafel. Ze lazen voor wat degene die de anonieme melding had gedaan had verteld. Ik zou “een alcohol verslaafde vrouw zijn, met een zware persoonlijkheidsstoornis die de hele dag in bed ligt en niet voor de kinderen zorgt. De kinderen worden uitgescholden, vernederd en gekleineerd. Ze moeten voor elkaar zorgen en kunnen niet van hun moeder op aan. Ze groeien alle vijf op in een zorgwekkende toestand en moeten op de tenen lopen vanwege het gedrag van hun moeder”.

Toen ze dit vertelden, kon ik een onwillekeurige giechel niet onderdrukken. Het beeld dat de anonieme aangever had geschetst stond namelijk zó haaks op hoe het leven hier met de kinderen is, dat ik niet anders kon dan concluderen dat iemand mij een flinke hak wilde zetten. Toen ze vroegen naar mijn eerste reactie zei ik dan ook: “Op de tenen lopen? Ja, dat klopt. Vier keer per week, tijdens de balletles”, en daarop schoot de ene helft van het team prompt in de lach.

Om te lachen was dit allemaal niet. Er kwam een onderzoek: huisarts, psycholoog, de leraren van de kinderen: iedereen werd gehoord en gevraagd naar wat ze vonden van mijn manier als opvoeder. Vriend P. legde vanuit zijn functie als PGB’er een verklaring af. De kinderen werden zelf ook ondervraagd. Op de dag van het gesprek barstte Kind 4 in tranen uit en zei: “Mama, jij bent gewoon de allerliefste van de wereld. Word ik nu weggehaald bij jou?” Mijn hart brak.

Twee weken later kreeg ik telefoon. Er scheen een pril zonnetje. ‘Anoniem’ belde, Veilig Thuis aan de lijn. Ze hadden met iedereen gesproken: alle verklaringen over mij als opvoeder waren dermate positief, dat ze de conclusie konden trekken dat de melding niet klopte. Ze zouden de anonieme aangever laten weten dat er verder geen stappen werden ondernomen.

En zo sprak Veilig Thuis.

De storm van gevoelens (wanhoop, onmacht, verdriet) waar we door deze melding in terecht waren gekomen was zó turbulent dat deze niet voorbij was na de positieve bevindingen van Veilig Thuis. Aan de ene kant maakten we er grapjes over. Dan zat ik de kinderen achterna met een breinaald, onverstaanbare woeste kreten slakend en dan riepen zij in koor: “Snel, snel, laten we Veilig Thuis bellen!” Aan de andere kant was er een knagende onwetendheid die in ons huisde. We hadden vragen waar we nooit antwoord op zouden krijgen. Ik wist wat ons te doen stond, en vertelde de kinderen dat de Fransen daar een mooie uitdrukking voor hebben. Passer le temps: laat het maar over je heen komen, de dagen, de tijd, dan komt het vanzelf goed. Want:

“Als het stormt in je hart
Ga mee, ga mee
Met de storm die je voert naar een wilde zee
Zet het anker niet uit
Red niet je huid
Want de tijd zal ’t getij weer keren”

Dit wil ik delen!

AUTEUR

Luca van Wersch (1967) is niet onder één noemer te vangen. In 1992 kwam ze in Venlo terecht om films te maken. Ze gaf kookles, maakte danschoreografieën en schreef het boek 'Duizend Lijntjes in mijn hoofd', waarin ze fotografie en tekst op een poëtische manier verpakt. In 2008 werd er een tumor in haar hoofd ontdekt. Over alle ervaringen rondom ziek zijn schreef ze blogs voor Media Groep Limburg.

8 reacties

  1. Miranda van meel op

    Hallo Luca
    Je kent mij niet maar ik heb door een hele lieve dierbare vriend jou naam gekregen met jou verhaal, ik kamp zelf ook met veel ellende, en hij zei meis lees haar verhaal en kijk haar uitzending van de wandeling eens en hoop dat je daar kracht uit kan halen voor jezelf, en ik ben hem heel dankbaar hiervoor,jij kent hem heel goed. Eigenlijk komt alles zo bekend voor wat ik lees en ik bewonder je enorm om je eigen manier van doen aanpak wilskracht geloof in de dingen die je overkomen ergens een reden voor hebben, je bent bijzonder mens Luca en er zijn maar weinig mensen die dit kunnen begrijpen. …..wens je veel geduld liefde en wijsheid voor jou en je prachtige meiden…..xxx Lieve groet Miranda

  2. Christine Kliphuis op

    Prachtig en ontroerend geschreven blog over de absurditeit van het leven dat je ongekend hard kan raken – en dat dan blijkt dat het allemaal nog absurder en oneerlijker en nog harder kan. En dat je er zelfs dan toch achteraf nog een beetje om kunt lachen. Chapeau!

  3. Lieve Luca,

    met jou verdwalen is uiteindelijk de goede weg vinden want jij bent de capitein van je eigen schip wat er ook gezegd of gedaan word..
    Je ziekte, anonieme frusties die bellen? ( wat een jaloezie naar jou/jullie toe is dat.. Zo moet je het zien en daaraan kun je ook gelijk zien hoe “fucking” goed jij het doet!

    Power 2 tha Luca?

    Hvj

  4. Daisy vd laar op

    Lieve luca. .de inpact van de buitenwereld op jou mooie gezin is heel erg.
    Een buitenstaander die zijn mening op deze manier moet brengen mag zich diep schamen.
    Jij bent een top mama. .zie 5 super happy kids.
    Ga jij maar gewoon op jou voet verder.

  5. Lieve Luca,

    Jij en slechte moeder? Nooit! Je bent de liefste hartelijkste moeder die ik ooit ben tegen gekomen met genoeg liefde in je hart om een heel elftal te verwarmen! Blijf sterk, blijf vechten, blijf houden van en vergeet nooit dat er ook heel veel van jou gehouden wordt! Jij bent mijn grote voorbeeld! Dikke knuffel Susan

  6. Fenno Amahorseija op

    Hoi Luca,
    We kennen elkaar niet. Wat heftig zeg wat je hebt meegemaakt. Respect voor je! En fijn dat het weer goed met je gaat en ook voor jou kinderen.
    Mooie bemoedigende tekst heb je geschreven “als het stormt in je hart…….”
    Het stormt momenteel in het leven van ons. Bij mijn partner is sinds een maand terug longkanker (kleincellig) ontdekt bij toeval. Ze was ervoor geopereerd aan de tunnelsyndroom van haar rechterhand. Tijdens herstel werd ze grieperig en koortsig. Na 3 x kuur behandeling geen resultaat. Er werd besloten om een röntgenfoto te maken en kon de specialist zien dat er wat zichtbaar is wat niet normaal leek. Daarna CT-SCAN gemaakt en de uitslag is longkanker. Inmiddels zit mijn partner in de eerste fase van de chemokuur. Na ongeveer 4 dagen van beroerd zijn gaat het nu wat beter. Ze krijgt nog 3 x chemokuur. Operatie was geen optie en bestraling ook niet omdat te bestralen gebied te groot is door uitzaaiingen. Excuus. Ik wilde eigenlijk alleen maar zeggen dat ik respect voor je heb en dat ik jouw woorden mooi vind. Het gaat je goed!

  7. Poh Luca….wat is dit weer mooi geschreven…en je blijft een voorbeeld voor velen! Wat ben je een bikkel…prachtig mens…liefs je dans dinnetje

Reageren

Yep, ook Krag.nu maakt gebruik van cookies! UITLEG

Alle websites maken gebruik van cookies, Krag.nu dus ook! Het zijn kleine bestandjes die op je computer geplaatst worden en ervoor zorgen dat de website goed werkt. Bovendien helpen ze om Krag.nu te kunnen verbeteren.

Er worden geen privégegevens verzameld!

Deze cookiemelding is verplicht omdat er op Krag.nu filmpjes te zien zijn die op YouTube staan. Daardoor ontvang je mogelijk ook cookies van die website. Wil je dit niet? Pas dan daar je instellingen aan.

Sluiten