Het was een mooie lentedag in maart. Een zaterdag die begon zoals alle zaterdagen: in alle vroegte broodjes halen, een rondje lopen over de markt. Er stond een pril zonnetje aan de lucht en we zetten de eerste plantjes in de tuin op ons dakterras. Het draaiorgel speelde vrolijke deuntjes, het geroezemoes van stadse geluiden was als een kabbelend beekje op de achtergrond. Het leven in de binnenstad van Venlo. Later op de dag pakten we onze spullen om een bezoek te brengen aan mijn ouders in het zuiden van het land en we vertrokken ruim op tijd richting station.

Tot dusver een heel gewone dag.

Op dit punt in mijn verhaal moet ik even een toelichting geven. Mijn voordeur is een portiekje met een soort bankje ernaast dat een grote aantrekkingskracht heeft op allerlei mensen. Ze gebruiken het om te schuilen tegen de regen, sigaretten en joints te roken, te eten en te drinken. De man van een winkelende vrouw speelt een aparte rol in mijn portiek. Deze wordt meestal als een onwillige ezel over de keien meegesleept en uiteindelijk aan een paaltje vastgebonden bij Didi, H&M, of waar dan ook. Maar hier niet! Hij gebruikt mijn portiekje om er, zittend op het bankje met een semi-nonchalante ‘je ne sais quoi’ houding te doen alsof hij de tijd van zijn leven heeft.

Tot dusver een heel gewone dag.

Buiten was het druk, heel erg druk. Het was zo druk dat ik er vijf minuten over deed om überhaupt door het portiekje heen te komen. Tegen de tijd dat ik de Locomotief voorbij liep en een blik wierp op de klok van de Martinuskerk, zag ik dat we nog maar twaalf minuten hadden om op het station te komen. Kind 1 liep met ferme pas voorop, Kind 2 hield de ogen strak gericht op haar smartphone en leek door een onzichtbaar besturingssysteem richting station te worden gedreven. Kind 3, 4 en 5 liepen aan mijn hand. Op de Parade stonden overal mensen en het schoot voor geen meter op. Het zweet liep in straaltjes langs mijn ruggengraat naar beneden, ik had een hoofd als een boei. Van mijn normaal gesproken rustige houding was weinig overgebleven.

Tot dusver een heel gewone dag.

Terwijl ik Kind 4 op mijn arm pakte en Kind 5 in een armwurggreep achter me aan trok hoorde ik vanuit de verte Kind 1 met een dwingende stem “Mama!” roepen. Met een verstoorde blik keek ik op, ze had rode blossen op haar wangen. “Heb je het ook al zo warm?”, verzuchtte ik, “Kom, loop nu maar gauw door, we hebben nog precies zes minuten om op het station te komen. Wat spoken die mensen hier allemaal uit, hebben ze niets beters te doen?” “Maar mama…”, sprak Kind 1 op gekwelde toon, en hield wijselijk haar mond toen ze de woeste blik op mijn gezicht zag.

Tot dusver een heel gewone dag.

Tegen de tijd dat we het voormalige postkantoor links van ons lieten en ik dacht dat we de trein wel gingen halen, haalde ik opgelucht adem en keek om me heen. Wat een mensen, en waarom zwaaiden ze allemaal naar ons? Verbouwereerd zwaaide ik met een slap handje terug. Ik hoorde muziek, en opeens klonk er een stem door de luidsprekers: “En daar komt ze bijna over de finish, een moeder met één kind op de arm, twee kinderen aan de hand. Wat een doorzettingsvermogen! Geef hun een groot applaus, dames en heren!” Om me heen barstte het geklap en gejoel los. Mijn mond zakte open van verbazing: ik stond midden in de finish van de wandeltocht van de Venloop.

Kind 3, 4 en 5 leken wel een cursus bij de drie Koninklijke prinsessen Amalia, Alexia en Ariane te hebben gevolgd. Ze zwaaiden en wuifden naar de mensen alsof ze hun leven lang niets anders gedaan hadden. Vanuit mijn ooghoeken zag ik een ontsnappingsroute via de zijstraat van de Keulsepoort. Kind 1 was al lang gevlucht naar het station, Kind 2 liep nog steeds zonder op of om te kijken van haar telefoon achter me aan. Kind 3, 4 en 5 hebben de hele treinreis overigens niets anders gedaan dan met een minzame blik op hun gezicht naar iedereen zwaaien die ze tegenkwamen.

En ik? Nadat mijn gemoed tot bedaren was gekomen besefte ik in stilte het avontuur dat we hadden meegemaakt. Een dag die begonnen was als een heel gewone dag en halverwege de middag een ongewone wending had gekregen. De mooiste en meest opmerkelijke dingen gebeuren voor je neus, telkens weer.

Tot dusver een heel gewone dag.

Dit wil ik delen!

AUTEUR

Luca van Wersch (1967) is niet onder één noemer te vangen. In 1992 kwam ze in Venlo terecht om films te maken. Ze gaf kookles, maakte danschoreografieën en schreef het boek 'Duizend Lijntjes in mijn hoofd', waarin ze fotografie en tekst op een poëtische manier verpakt. In 2008 werd er een tumor in haar hoofd ontdekt. Over alle ervaringen rondom ziek zijn schreef ze blogs voor Media Groep Limburg.

9 reacties

  1. Nog niet zo lang geleden jouw stukjes gelezen maar je bent een talent. Ik kom af en toe wel eens in Venlo en in gedachten zie het hele avontuur voor me. Jij met de kinderen, in de Venloop.
    Zoals eerder al geschreven, je verdient een medaille. Een gouden! Kijk uit naar het volgende stukje.

  2. Saulle van Wersch op

    Hahahah mama toch.Wat maak jij toch altijd van de meest eenvoudige dingen een mooi verhaal! Wat ben ik toch blij dat ik jouw dochter ben!<3

  3. Michelle schins op

    Venloop 2017 ???
    Het was nog lang twijfelen of ik dit jaar weer zou gaan wandelen, ik wandel al vanaf de eerste editie mee.
    Begonnen met de 25 km, dat smaakte naar meer dus stapte ik over naar de 40 km.
    Elk jaar doen er weer meer lopers mee, meer sfeerpunten, ook op de Zaterdag is het nu op en top gezelligheid.
    Toen diende een vervelende blessure zich aan, afgelopen sept…..Niet meer sporten, niet meer wandelen, pfffff.
    Was ook aan het twijfelen wat te doen dit jaar. Maar zoals elke venloper weet, begint het toch langzaam te kriebelen als de Venloop dichterbij komt…..Vorige week besloten om toch de 30km te gaan wandelen, woensdag kreeg ik bericht dat ik een dubbele nekhernia heb, maar niet uit het veld geslagen ben ik vanmorgen ongeoefend, mbv aleve, morfine,een ingetapete nek en rug, goed gezelschap en veel bietensap vooraf ?, gestart…..
    En het was heerlijk, nergens last van en op karakter heb ik deze Venloop 2017 uitgelopen
    Tot volgend jaar

  4. Te grappig dit weer! Kan het me ook nog helemaal voorstellen! In alle drukte en hectiek met 5 kids! Vandaag was het een enorme drukte en gezelligheid op de parade, het weer was perfect en de organisatie uitstekend! Hoe trots mogen we zijn dat de Venloop is uitgegroeid tot dat evenment wat het nu is! Op naar morgen!

Reageren

Yep, ook Krag.nu maakt gebruik van cookies! UITLEG

Alle websites maken gebruik van cookies, Krag.nu dus ook! Het zijn kleine bestandjes die op je computer geplaatst worden en ervoor zorgen dat de website goed werkt. Bovendien helpen ze om Krag.nu te kunnen verbeteren.

Er worden geen privégegevens verzameld!

Deze cookiemelding is verplicht omdat er op Krag.nu filmpjes te zien zijn die op YouTube staan. Daardoor ontvang je mogelijk ook cookies van die website. Wil je dit niet? Pas dan daar je instellingen aan.

Sluiten