Door: Lies Oosterveld

Vanmorgen stond ik niet op met het gevoel, yes, we mogen weer, we gaan er vandaag ‘s lekker tegenaan. Goed uitgeslapen opgaan in de hectiek van het leven, meedoen aan de waan van de dag, dingen doen waar je misschien totaal geen fut voor hebt op dat moment, en sterker nog, absoluut geen trek in hebt. Waar wederom alles van je wordt verwacht, dat je er goed uitziet, dat je presteert, dat je er zin in hebt, dat je überhaupt aanwezig bent.

Waarvoor en voor wie doe ik dit eigenlijk allemaal? Mag het niet een keer zo zijn, dat je er de balen van hebt, dat je het beu bent, de boel de boel wilt laten, het dekbed over je kop trekt en denkt fuck it, ik ben er niet, ik heb het helemaal gehad, laat me met rust, ik wil niet meer, ik kan niet meer.

Vanmorgen stond ik op met het voornemen naar de natuurbegraafplaats te gaan om alle mensen te bezoeken die ik daar eens begraven heb. Na de vele donkere dagen van bewolking en regen was het nu zonnig en droog en de bladeren kleurden mals groen aan de meeste bomen. Sommige nog kaal waardoor hun ziel zichtbaar was. Een mooi contrast tegen de strakblauwe hemel.

De stilte was hoorbaar. Af en toe een vogel die dit doorbrak. Even had ik het gevoel alleen op aarde te zijn. Maar vanuit mijn ooghoek zag ik een man, die ik onmiddellijk herkende als de opa van, op de fiets voorbijkomen het pad af gaan waarover ik liep. Hij zette de fiets tegen een boom en liep het hellinkje op naar een graf dat bezaaid lag met fel beschilderde stenen en ging ernaast op een boomstammetje zitten. Het graf van zijn kleinzoon, een bikkel van 8 jaar, wiens uitvaart ik heb mogen verzorgen. Hij zat daar, bijna volmaakt in z’n eenzaamheid, en ik ging naast hem staan.

“Wat een mooi plekje heeft hij toch”, dacht ik hardop. Waarop hij antwoordde zonder bitterheid: “Tja, daar heb je nogal wat aan.” “Dat klopt,” zei ik, “niks, helemaal niks.”

Terwijl hij voor zich uit staarde vertelde hij dat hij gekomen was om zijn nieuwe fiets aan z’n kleinzoon te laten zien. Dat kwam bij mij binnen, sneed door m’n hart.

Ik slikte de opkomende tranen weg en zei: “Uw dochter doet het toch zo goed, die gaat ook steeds gewoon door.” “Ja, die gaat gewoon door maar dat zal ook moeten.”
“Van wie moet dat dan eigenlijk?”, vroeg ik hem. Waarop het even stil was en hij zei: “Van jezelf, dat moet gewoon van jezelf.”

Ik nam afscheid en terwijl ik wegliep dacht ik, hoe vaak zal hij er de balen van hebben, het beu zijn, de boel de boel willen laten, het dekbed over z’n hoofd trekken, overmand door verdriet, verteerd door ellende en pijn.

Als ik weer eens zwelg in zelfmedelijden en mezelf afvraag, waarvoor en voor wie ik dat eigenlijk allemaal doe, is het antwoord helder: voor hem, gewoon voor hem.

Dit wil ik delen!

AUTEUR

KRAG.nu is een op Venlo georiënteerde website, maar kijkt ook voorbij de stadsgrenzen. Je vindt er blogs, interviews, items en rubrieken. Het is een onafhankelijk medium: positief als het kan, kritisch als het moet.

4 reacties

Reageren

Yep, ook Krag.nu maakt gebruik van cookies! UITLEG

Alle websites maken gebruik van cookies, Krag.nu dus ook! Het zijn kleine bestandjes die op je computer geplaatst worden en ervoor zorgen dat de website goed werkt. Bovendien helpen ze om Krag.nu te kunnen verbeteren.

Er worden geen privégegevens verzameld!

Deze cookiemelding is verplicht omdat er op Krag.nu filmpjes te zien zijn die op YouTube staan. Daardoor ontvang je mogelijk ook cookies van die website. Wil je dit niet? Pas dan daar je instellingen aan.

Sluiten