Geluif geej in sprookjes? Ik wal. Nog steeds! Vruuëger als blaag geluifde ik heilig in sprookjes die mich veurgelaeze waorte. En nòw? Nòw geluif ik in de moraal of metafoor van ’t verhaol.

Mién favoriete sprookje is det van de Bremer Stadsmuzikanten. Kint geej det sprookje nog? Ik neem òg veur de zekerheid efkes mei in mién korte versie van ’t verhaol.

D’r waas ens eine aezel dae te ald gewaore waas um ziéne baas te kinne deene, en dae letste woel d’n aezel daorum slachte. Maar det guuëf d’r gènne, dach d’n aezel en ging d’r van tösse richting Bremen um dao straotmuzikant te waere. Onderwaeg kwaam hae eine hònd taege dae –umdet ziéne baas um doeëd woel knöppele umdet hae neet miér good waas veur de jach– auk gevluch waas. Same ginge ze op paad en ònderwaeges kwaame ze ein kat taege. Die kat waas neet van plan um op muus te jage en daorum woel zién bazin um verzoépe; de kat waas dus auk op de vluch en sloot zich aan op waeg naor Bremen. ’t Dreejtal kwaam eine haan taege dae auk op de vluch waas umdet hae neet in de zòndaagse soep woel; en zoeë waort ’t dreejspan ein kwartet.

Op eine aovend kwaame ze in ein bos oét beej ein rauvershoés wao de taofel gedek klaor stond. En aangezeen ze hònger wiés ònder de erm hadde woele zeej eur kòsje verdeene daor d’r veur te zinge. D’n aezel ging met zién veurpuuët op de vinsterbank staon, d’n hònd klòm op ziéne rök, de kat ging op d’n hònd staon en d’n haan makde de tore kompleet.

’t Gezang veel aevel neet in gooje aerd! ’t Klonk zoeë vals det de rauvers dachte det zeej door hekse euvervalle waorte. Zeej vluchtte ’t hoés oét waornao ’t gezelschap zich te good kòs doon aan de gedekte taofel. Nao d’n bik ginge ze röste; de haan ging op ’t daak zitte, de kat loog zich beej de haard, d’n hònd achter de deur en d’n aezel beej de mishaup.

Maar in de nach kwaam de rauverhaufman truuk um te kiéke wat d’r loos waas. Hae leep naor binne en woel ein zwaevelke aan make aan de nog gleujende käölkes in d’n haard…maar det ware gèn käölkes maar de auge van de kat. De kat spròng op en kratste de rauver in zién gezich. D’n hònd waort d’r wakker van en beet um in ’t bein. D’n aezel kòs neet achterbliéve en goof de rauver nog eine trap nao en d’n haan op ’t daak kreijde van ’t lache.

Verschandeleseerd vluchtte de rauver veur de twieëde kiér zién hoés oét. Hae dach dette door ein heks met ein mets, en ein mònster met eine knöppel waas aangevalle. En d’n duuvel op ’t daak had um oétgelache. De muzikante hebbe de rauvers noeits miér truuk gezeen, en in Bremen zién ze noeits miér aangekòmme…want zeej laefde nog lank en gelökkig in ’t huuske in ’t bos.

Snap geej waorum ik dit zo’n moeëj sprookje vind? Nòw kiék; ’t luuët dich zeen det ’t neet oét mak wat of wae’se bis um te kinne samewerke: aezel, hònd, kat of haan, man of vrouw, erm of riék, jònk of ald, Venlonaer of Tegelse, christen of moslim, hetero- of homoseksueel, en gank zoeë maar door.

Als’se same ein doel veur auge haes kins’se det same haole. En idderein kin dan doon wao hae good in is. Eine haan kin kreije maar neet balke, dus mos’se um det auk neet laote doon. En eine aezel kin vuuël drage dus laot det gerös aan um euver.

Ik zeen dit –gelökkig– vuuël um mich haer. Döks binne ’t vereinigingslaeve wao zeker groeët Venlo riék aan is. Vereiniginge vol aezels, hund, katte en hane. Hane die ’t hoeëgste waord hebbe, katte die zich de naegel in de rök van de hònd zette, hund die blaffe maar neet biéte, en aezels die alles maar drage…jao d’r mòt auk zoeë nòw en dan ònderling gestraeveld waere, det is gezònd!

Maar meistal zeen ik gezònde samewerking. Minse die eur steinke beejdrage aan ’t groeëte gehiél, idder op zién eige wiés. Samewerke naor ein moeëj eindproduk: ein teniélveurstelling, ein konsert, ein joeksig vastelaovesbal of ein parkfees. Werke veur lau. Werke umdet zeej ’t leuk vinde. Werke um andere ein plezeer te doon. Lang laeve de Venlose Stadsmuzikanten!

En welk bieës ziét geej? Haan? Hònd? Kat? Aezel?

Ik? Ik veul mich döks eine aezel…de kins op mich bouwe, ik maak auk wal ens dòmme foute, maar stoeët mich gèn twiéj kiér aan dezelfde stein.

Jao, ik bin eine aezel…en ik bin d’r gruuëts op.

Dit wil ik delen!

AUTEUR

Eric Sweijen (1972) is fotograaf en bedrijfsleider bij Hofleverancier Foto Kino Linders, waar hij ook les geeft in fotografie. In zijn vrije tijd speelt hij dialecttoneel bij Silhouet en zet zich daar behalve als acteur ook in als decorontwerper, vormgever en bestuurslid.

Reageren

Yep, ook Krag.nu maakt gebruik van cookies! UITLEG

Alle websites maken gebruik van cookies, Krag.nu dus ook! Het zijn kleine bestandjes die op je computer geplaatst worden en ervoor zorgen dat de website goed werkt. Bovendien helpen ze om Krag.nu te kunnen verbeteren.

Er worden geen privégegevens verzameld!

Deze cookiemelding is verplicht omdat er op Krag.nu filmpjes te zien zijn die op YouTube staan. Daardoor ontvang je mogelijk ook cookies van die website. Wil je dit niet? Pas dan daar je instellingen aan.

Sluiten