Foto © Mikel Buwalda

Rebecca Hermkens-Osenberg groeide op als een prinses. Haar jeugd bracht ze door in het Straelense Haus Coull. Een waar kasteel, hier vlak over de grens. Ze werd uiteindelijk niet de koningin, maar kwam wel terecht in Velden. Daar runt ze nu Vilgertshof. Een unieke plek waar mensen met een beperking of afstand tot de arbeidsmarkt terecht kunnen voor een leuke, gezellige en vooral zinvolle dagbesteding. Daarnaast heeft ze een praktijk voor gezins- en kindercoaching. In haar vrije tijd waagt ze af en toe een sprongetje, te paard, en geniet ze regelmatig van een goeie portie bootcamp.

“Omdat we zo afgelegen woonden werd ik altijd met de auto naar school gebracht. Wat ik daar vooral nog van weet is dat er altijd muziek werd gedraaid onderweg. Heel veel ABBA en nog meer Smokie. Als ik die muziek nu nog wel eens hoor dan roept dat hele sterke associaties op aan die tijd. Keihard Money For Nothing van Dire Straits uit de speakers als we op weg waren naar de paardrijdlessen. Mijn vader draaide dat nummer helemaal plat. Ik zie nu ook bij mijn eigen dochters dat ze eindeloos naar een bepaald nummer kunnen luisteren. En eerlijk is eerlijk, ik kon dat ook. Ik denk dat mijn vader en moeder dat ook wel eens bij mij dachten: ‘Alwéér hetzelfde liedje?’

Liefde voor muziek is me dus met de paplepel ingegoten, en daar ben ik eigenlijk vooral mijn vader best wel dankbaar voor. Ook thuis werd er vaak geluisterd. Roy Orbison, The Beach Boys. Zoveel goede herinneringen. Met Kerstmis kregen we voor het eerst een cd-speler. Stonden we met z’n allen te twisten op Chubby Checker. And round and round, and up and down, we goooo again, haha, ik zie mijn vader nóg staan dansen.

Mijn zus had een hele grote stereotoren, maar het kan ook dat ik gewoon nog klein was. In ieder geval weet ik zeker dat You Can Dance van Madonna de eerste lp was die ik kreeg. Die met die rode hoes. Daar stonden allemaal lange dansversies op van nummers als Into The Groove en Holiday. Uiteraard wilde ik met carnaval per se verkleed gaan als Madonna. Daar viel met mij helemaal niet over te onderhandelen. Volgens mij was ik een jaar of 8, met m’n getoupeerde haar, getekende schoonheidspukkel en roze wangen. Oh wat voelde ik me trots met, niet te vergeten, ook nog een leren rokje en neon top, haha.

Toen ik 13 of 14 jaar oud was liet een kennis die ons ook wel eens ophaalde van school, laten we hem voor het gemak Fred noemen, me kennismaken met echte rock. Wow, dit is pas muziek, dacht ik. Ik was verkocht. Lightning Crashes van Live, bijvoorbeeld, van het album Throwing Copper. Van een goed potje gitaarspel kan ik echt zo verschrikkelijk blij worden! Zo blij, dat ik zelf ook wilde gaan spelen. Dus ging ik op gitaarles en kreeg een hele mooie gitaar. Na een jaar lessen heb ik de hoop toch maar opgegeven om ooit zelf gave solo’s en vette riffs uit mijn vingers te krijgen. Die gitaar staat nu te verstoffen, ach ja!

Die Fred was, en is dat trouwens nog steeds, echt een rocker-type. Lange haren, een baardje, de stoere kleding. Daarom was de schok heel groot toen we eens samen gingen zwemmen. Eerst dacht ik nog dat het kwam door de duikbril die ik ophad, dat daar mijn beeld door werd vertroebeld, maar hij droeg toch echt een string. Haha, niet bepaald de swimwear die je zou verwachten bij zo een stoere vent. Het heeft me wel geholpen om te leren relativeren. We komen elkaar nog wel eens tegen op de Parkfeesten, of op Pinkpop, en dan kletsen we altijd even over die mooie tijd en onze gezamenlijke liefde voor rockmuziek. Ondanks die zwembroek waardeer ik het nog steeds dat hij me dat overheerlijke genre leerde kennen.

Tegenwoordig luister ik nog steeds veel naar pop/rock. Onder andere Muse, The Killers en Nothing but Thieves. Ed Kowalczyk is altijd gebleven, ook nadat hij solo ging. Natuurlijk luister ik niet alleen naar rockmuziek. Ik heb een brede smaak ontwikkeld. In mijn playlist vind je van alles, van Pink tot Kygo, en van Ed Sheeran tot Wulf. Het is dan ook moeilijk om een echte nummer één aan te wijzen. Ik lees dat ook regelmatig terug bij andere deelnemers aan deze rubriek. Herkenbaar dus, maar het is wel heel leuk om er tóch een te moeten kiezen.

Uiteindelijk ben ik een heel eind gekomen en heb ik uit al die favorieten twee nummers kunnen filteren. Een van Manic Street Preachers en een van White Lies. Die hebben het tot de finale geschopt. And the winner is… Death van White Lies!”

White Lies – Death

Dit wil ik delen!

AUTEUR

KRAG.nu is een op Venlo georiënteerde website, maar kijkt ook voorbij de stadsgrenzen. Je vindt er blogs, interviews, items en rubrieken. Het is een onafhankelijk medium: positief als het kan, kritisch als het moet.

Reageren

Yep, ook Krag.nu maakt gebruik van cookies! UITLEG

Alle websites maken gebruik van cookies, Krag.nu dus ook! Het zijn kleine bestandjes die op je computer geplaatst worden en ervoor zorgen dat de website goed werkt. Bovendien helpen ze om Krag.nu te kunnen verbeteren.

Er worden geen privégegevens verzameld!

Deze cookiemelding is verplicht omdat er op Krag.nu filmpjes te zien zijn die op YouTube staan. Daardoor ontvang je mogelijk ook cookies van die website. Wil je dit niet? Pas dan daar je instellingen aan.

Sluiten