Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
 

We hebben een logee. Ze heet Angel. Een toepasselijke naam want ze is een bijzonder mooie poes. Bovendien is ze ook erg lief. Ik weet niet precies welk ras het is, maar de cute-factor is maximaal. Ze blijft twee weken.

Heel gezellig zo’n beestje in huis. Als je gaat zitten komt ze gauw bij je. Ze kijkt je aan met haar prachtige ogen en mauwt enorm schattig. Wie heeft daar nou verweer tegen? Ik in ieder geval niet, dus krabbel ik met plezier even onder dat guitige kinnetje.

Hoe knus is het wanneer ze daarna op je schoot komt liggen en vorstelijk begint te spinnen? Nou, heel knus. Bovendien wil je investeren in een passievolle relatie en doe je flink je best om het gekriebel, geaai en gemasseer in de smaak te laten vallen. De massa’s kattenhaar op je broek, de bank en in je neus neem je vertederd voor lief.

Na een paar daagjes beginnen echter wat dingetjes op te vallen. De genegenheid lijkt niet altijd van twee kanten te komen. Bijvoorbeeld als het prinsesje plotseling genoeg heeft van je goedbedoelde gevlij. Dan staat ze eenvoudigweg op en smeert ‘m.

In eerste instantie beland je in de ontkenningsfase. Zo is ze niet. Ze schrok ergens van. Ze houdt wél van me. Maar al snel blijken er meer dingetjes te zijn. Je denkt dat de kopjes die ze geeft liefdesverklaringen zijn, totdat je ziet dat de laptop ze ook krijgt. Ze loopt dus gewoon d’r geur aan je mouw te vegen.

Dank je wel zeggen vindt ze moeilijk. Kattensnoepjes worden weggekauwd alsof het niks is en er kan niet eens een vriendelijk knikje vanaf als de wc gepoetst is. Dat er iedere dag vers grit in dat schijthuis van d’r ligt blijkt voor haar iets vanzelfsprekends.

Het romantische gehalte laat sowieso een dipje zien wanneer je ’s ochtends iets op je stoel vindt dat je niet thuis kunt brengen. Ligt daar nou een soort vage zieke drol? Goddamn, Angel. En dan als kers op de taart de googel zelf maar wat ik voor je heb uitgekotst-blik toegeworpen krijgen.

Je kunt trouwens wachten tot je een ons weegt voor ze eens aan komt zetten met de krant of je pantoffels. Jammer, want het is tenslotte een beetje geven en nemen allemaal. Dat snapt toch iedere hond?

Dit wil ik delen!

AUTEUR

Mikel Buwalda (1974) is fotograaf, tekstschrijver voor en eigenaar van Krag.nu. Als freelance fotograaf werkt hij voor zowel zakelijke als particuliere opdrachtgevers (gespecialiseerd in portretten en documentairestijl). Daarnaast maakt hij eigen fotografisch werk en gaat hij geregeld op pad als trainingsacteur voor diverse bedrijven.

Reageren