Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
 

Echt gebeurd. Een jaar of wat geleden. ’t Was al half vier ’s nachts.

Terug van een swingend zomers jazzconcert in m’n stamkroeg fietste ik in m’n dooie uppie langs de lange vierbaans laan over het fietspad naar huis. Geen kip op de weg uiteraard. Nooit om die tijd. Zelfs niet op zaterdagavond. Of nacht. Zaterdagnacht was het.
Halverwege de lange laan voor een zijstraat sprong het stoplicht op rood. Ik hield keurig halt want je weet maar nooit welke onverlaat op dit godverlaten tijdstip zijn recht op voorrang komt halen.

Op de rijweg links van mij stopte op dat moment een surveillancewagen met daarin twee politieagenten ook voor het rode licht. Gedrieën waren wij de enige levende schepsels op dit onchristelijke uur. Vanuit m’n ooghoeken zag ik hoe ze mij gadesloegen.
Ietwat overdreven boog ik over mijn stuur en keek naar rechts om te kijken of er verkeer aankwam. In de verste verte geen hond te bekennen natuurlijk, maar ‘safety first’.

Dankzij de liederlijke slok die ik deze jolige avond ophad, was ik een tikje overmoedig geworden. In het geheel niet gehinderd door enige vaardigheid in weloverwogen besluitvorming.
Ik keek, nadrukkelijk zichtbaar voor de hermandad ter linkerzijde, wederom een keer naar rechts en zag dat de straat nog steeds compleet verlaten was. Daarop negeerde ik resoluut het rode stoplicht en vervolgde olijk mijn weg. Alsof er nooit een politieauto naast me had gestaan.

Na pakweg honderd meter werd ik ingehaald door de surveillancewagen die twintig meter verder stopte. Beide agenten, een oudere en een jongere, stapten uit. Junior hield mij aan.

“Goedenavond meneer. Of zal ik goedemorgen zeggen?”
“Maakt mij eigenlijk niet zo gek veel uit”, zei ik.
“Hebt u enig idee waarom wij u staande houden?”
“Nou…, om eerlijk te zijn,” gaf ik toe, “ik heb wel een donkerbruin vermoeden. Ik reed door rood.”
“Aáh…, u reed door róód. En waaróm reed u door róód, als ik vragen mag?”
“Omdat ik dat altijd doe.”
“Oh…, kijk eens aan, u doet dat altíjd…?”, reageerde junior zichtbaar verwonderd terwijl hij zijn zwijgend naar mij starende oudere collega even aankeek.
“Ja,” zei ik gedecideerd, “ik vind het namelijk redelijk stupide om ’s nacht rond half vier, als er in geen velden of wegen ook maar een straatkat te bekennen valt, voor een rood stoplicht te gaan staan wachten. U niet?”
“Die stoplichten staan er anders niet voor niets meneer. Die staan er voor úw veiligheid.”
“Tuurlijk, snap ik helemaal. Maar heeft u mij ook twee keer heel erg goed naar rechts zien kijken?” vroeg ik de diender.
“Eh . . . u keek . . . eh . . . inderdaad keurig naar rechts.”
“Oké,” zei ik, “dan zag u dus ook dat de situatie toch aardig veilig was. Tot in de verre omtrek. Finaal uitgestorven zelfs. Dat zag u toch ook?”
“Maar had u óns dan niet zien staan?” wilde hij nu weten. “U had ons toch wel zien stáán?”
“Jazéker wel.”
“En dan rijdt u tóch door rood?”
Ik las de verbazing en het ongeloof van zijn gezicht.
“Inderdaad. Omdat ik ’t een beetje kinderachtig vond, om nu wél te wachten, alleen omdat jullie er stonden”, antwoordde ik.

Al krabbend achter zijn kruin keek de verbouwereerde junior agent zijn nog immer starende collega vragend aan. Die knikte hem met een slecht onderdrukt glimlachje knipogend toe. Daarop richtte de nu ook ontdooiende jonge agent zich weer tot mij en sprak op joviale toon:

“Meneer, u heeft zojuist honderdzestig euro verdiend.”

Ik genoot van deze twee mannen. Ze stelden zich sportief op en konden de klare waarheid van mijn verhaal wel waarderen.
Zichtbaar goed gemutst stapten beide agenten in hun wit-rood-blauwe Golf en reden de nacht weer in. Ik fietste verder. Nu met een vette triomfantelijke grijns op m’n bakkes. En o zo blij dat ik de vorige avond nog mijn achterlichtje had gerepareerd. Want rood licht. Dat is er voor je veiligheid.

Dit wil ik delen!

AUTEUR

Aad Lips (1952) werkt als zelfstandig senior copywriter, conceptmaker, campagneontwikkelaar, communicatieadviseur en speech- & ghostwriter voornamelijk voor reclame- c.q. communicatiebureaus en daarnaast voor nog een aantal rechtstreekse klanten. Ook is hij professioneel fotograaf.

Reageren