Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
 

Wat voorafging
Natuurlijk zijn er exotischer en vrediger landen om te gaan hardlopen. Maar toch, deelnemen aan de marathon van Pyongyang bood mij de unieke gelegenheid om kennis te maken met het laatste Stalinistische bolwerk.

Zondag 12 april 2015. De dag van de wedstrijd. Samen met 650 amateurlopers vanuit heel de wereld maak ik een ereronde langs de tribunes. “Dit is wat Olympische atleten voelen wanneer ze het applaus van die tienduizenden over zich heen laten komen”, bedacht ik met het gps-horloge om mijn pols – dat ik met een knap staaltje westerse blufpoker voorbij de douane wist te smokkelen.

Klapvee
Ik kijk nog eens goed richting publiek en zie dat de toeschouwers in iedere hand een plankje vasthouden. En die plankjes slaan ze tegen elkaar op een wijze zoals wij applaudisseren. Het klinkt massaal, bijna oorverdovend, als luide castagnetten in de Spaanse flamenco muziek.

Ieder tribunevak wordt daarbij aangestuurd, of beter gezegd aangespoord door een soort van dirigent. Het lijkt wel of de diverse vakken een onderlinge strijd uitvechten; wie produceert er de meeste decibellen. Al dat lawaai verzandt niet in een kakafonie, maar vormen prachtige ritmische patronen, keurig in de maat en alles volledig synchroon. Daar steekt onze wave wel heel magertjes bij af. De Noord-Koreanen worden in alles gedrild, dat blijkt maar weer eens. Letterlijk niet uit de maat lopen en gewoon dienstbaar zijn als ordinair klapvee.

Noord-Korea deel 2 - 1

Ook op de kleine balkons of achter de ramen van de woontorens zie ik geen mensen staan.

Spookstad
Vanuit het stadion loopt mijn route door de brede straten en lanen van Pyongyang. Direct valt me op dat er weinig publiek langs de weg staat. Oké, het is natuurlijk ook niet de Venloop –daar zijn we anders gewend–, maar ik beweeg me nu wel door een miljoenenstad! Ook op de kleine balkons of achter de ramen van de woontorens zie ik geen mensen staan.

Ook opvallend, ik heb nog geen hond of kat op straat gezien sinds mijn aankomst. Maar de verklaring hiervoor is simpel: ze verdwijnen in de kookpot. De bevolking beleeft hier regelmatig periodes van ernstige voedselschaarste en dan wordt alles gegeten wat ook maar enigszins rent, zwemt of vliegt. Zelfs vogels heb ik niet kunnen spotten. Dan toch een spookstad?

Record
Mijn gps-horloge doet gelukkig zijn normale werk. Hartslag, tempo en afstand worden keurig weergegeven. En waarachtig, ik loop netjes op schema en voel me heel sterk. Blijkbaar heeft mijn deelname aan de Venloop, enkele weken eerder, niet teveel van mijn krachten gevergd. De verzorging onderweg is goed geregeld maar erg basic, af en toe passeer ik een tafeltje met daarop wat bekertjes drinkwater en that’s it.

Hier en daar een high five mogen delen met een van de breed lachende kinderen onderbreekt gelukkig het monotone en ietwat saaie parcours. Tijdens de laatste kilometers van de halve marathon krijg ik waarachtig nog vleugels en vol vertrouwen op een mooie eindtijd loop ik mijn laatste meters richting de finish in het stadion.

Ik klok mijn horloge af op 1:54:09, mooi binnen de twee uur en ja hoor, een persoonlijk record! Wel nog officieus. Een handdoek wordt over mijn schouders gedrapeerd. “Are you ok mister?”, wordt me nog vriendelijk gevraagd. Met een “Keep this as a souvenir” loop ik –met de handdoek als trofee– voldaan het stadion uit.

Noord-Korea deel 2 - 3

Straatbeeld Pyongyang.

Geen medaille
Ik had er al weinig vertrouwen in. Tijdwaarneming op de ouderwetse wijze, niet door middel van een chip. Mannen in een soort witte overalls met een stopwatch in de hand. Voorafgaand aan de start telde ik amper een tiental van deze tijdwaarnemers. Hoe in godsnaam zouden die de tijd moeten gaan registreren van 650 hardlopers? “Dat kan nooit goed gaan”, bedacht ik nog. En dat angstige vermoeden werd al snel bevestigd: “Sorry mister, there is some delay, but we will inform you about the results as soon as possible.”

Pas 4 dagen later mocht ik dan toch de oorkonde met mijn officiële eindtijd in ontvangst nemen die tevens dienst doet als bewijs van deelname. Geen medaille dit keer, want alle metaal zullen ze wel dringend nodig hebben voor de ijverige oorlogsindustrie van Noord-Korea. De officiële eindtijd 1:58:10 kan nooit kloppen, die wijkt wel erg veel af van de door mij gemeten tijd. Noord-Koreaans geklungel, maar het mag de pret niet drukken.

Stalinistisch gesjoemel
Trouwens, de marathon van Pyonyang verliep niet geheel volgens de regels. En dan druk ik me nog voorzichtig uit. Dit jaar zouden zich namelijk twee atleten uit het Stalinistische bolwerk hebben gekwalificeerd voor de Olympische Spelen in Rio de Janeiro. De atleten Ra Hyon-ho en Ri Kwang-bom liepen volgens een Zuid-Afrikaanse coach de hele wedstrijd achter twee Zimbabwaanse deelnemers aan. Tot verbijstering van de Afrikanen waren de Aziaten al gefinisht toen zij de eindstreep naderden. De coach is ervan overtuigd dat ze met hulp van de organisatie een deel van het parcours hebben afgesneden.

Maar dat is nog niet alles, ze hebben het nog veel bonter gemaakt. De Ethiopiër Ketema Bekele Negassa verspeelde –met de finish in zicht– de overwinning, nadat een Noord-Koreaanse volgauto op het laatste moment ‘per ongeluk’ de verkeerde kant was opgereden. Negassa ging mee, in tegenstelling tot de Noord-Koreaan Pak Chol-Gwang. Die laatste ging dan ook als eerste over de finish. Gesjoemel met een hoofdletter, of liever: Stalinistich gesjoemel. Vals spel tot kunst verheven. Eigenlijk hilarisch, dat soort zaken kunnen we ons bij de Venloop absoluut niet voorstellen!

Wordt vervolgd… (Lees hier deel 3)

Noord-Korea deel 2 - 2

Straatbeeld Pyongyang.

Fotografie © Peter Keijsers

Dit wil ik delen!

AUTEUR

Peter Keijsers (1954) was dertig jaar lang tandarts met een eigen praktijk in Arcen. Nu wijdt hij zich al enkele jaren volledig aan de muziek. Dat doet hij als producent, maar ook als muzikant van onder andere de Venlose band Colney Hatch. Nepal (Azië) beschouwt hij als zijn tweede vaderland, nadat een studiereis naar dit land zijn kijk op voeding, carrière, democratie en geneeskunde volledig overhoop haalde.

Reageren