Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
 

Wat voorafging
Tijdens de laatste kilometers van de halve marathon krijg ik waarachtig nog vleugels en vol vertrouwen op een mooie eindtijd loop ik mijn laatste meters richting eindstreep in het stadion. Ik klok mijn binnengesmokkelde horloge af op 1:54:09 en ja hoor, een persoonlijk record. Wel nog officieus: “Sorry mister, there is some delay, but we will inform you about the results as soon as possible”.

Vier dagen later mocht ik de oorkonde met mijn officiële eindtijd in ontvangst nemen. De 1:58:10 kan nooit kloppen, die wijkt wel erg veel af van de door mij gemeten tijd. Ik was er al bang voor, maar het Noord-Koreaanse geklungel mag de pret niet drukken.

Pyongyang slot 1

Straatbeeld Pyongyang

Verplicht bezoek
Je ontkomt er niet aan. Als deelnemer aan de Pyongyang Marathon word je na afloop van het hardloopevenement nog enkele dagen ‘getrakteerd’ op uitstapjes naar musea en andere hot spots. Een verblijf hier wordt strak gepland en geënsceneerd, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat.

Vandaag is het nationale feestdag in Noord-Korea en ik mag het Kumsusanpaleis van de Zon gaan bezoeken. Nou ja, mag? Het is een verplichting, ik heb helemaal niets te mogen. Het paleis is de voormalige ambtswoning van de stichter van dit laatste Stalinistische bolwerk op aarde, Kim Il-sung. Deze despoot overleed in 1994 op 82-jarige leeftijd en wordt ook wel de ‘Eeuwige President’ genoemd. Omdat hij het enige staatshoofd ter wereld is die in functie bleef na zijn dood. Een gekoeld lijk aan de macht. Het schijnt dat officiële documenten zelfs nu nog met zijn naam worden ondertekend. De wonderen zijn hier de wereld nog niet uit.

Zijn zoon en opvolger Kim Jong-il renoveerde het paleis en toverde het om tot een mausoleum, het grootste ter wereld gewijd aan een communistisch leider. Het gebouw is immens groot en er wordt gefluisterd dat de verbouwing zo’n 900 miljoen US dollar heeft gekost. Ook Kim Jong-il vond er zijn laatste rustplaats na in 2011 te zijn overleden. Rustplaats is eigenlijk niet het juiste woord, ze lopen hier de deur namelijk plat.

Pyongyang slot 3

Pyongyang

Bucketlist
Overigens, Kim Il-sung en Kim Jong-il zijn niet de enige communistische leiders die, gelegen in een glazen kist, na hun dood te bewonderen zijn. Zo kun je ook Ho Chi Minh in Hanoi, Lenin in Moskou en zelfs Mao in Beijing met een bezoek vereren. En van deze drie ligt Ho Chi Minh er in ieder geval niet lekker bij. Voor zijn dood gaf hij uitdrukkelijk te kennen dat hij niet gebalsemd en opgebaard wilde worden. Die laatste wens is dus genegeerd. Hij zou zich willen omdraaien in z’n graf. Hij is, oneerbiedig gezegd, veroordeeld om als een soort Madame Tussauds-attractie ‘door het leven’ te gaan.

Spontaan ontstaat er dan zomaar uit het niets een nieuwe, ietwat macabere bucketlist. Even afvinken: Kim Il-sung, check. Kim Jong-il, check. Mao, check. Jawel, ook hem heb ik inmiddels met een bezoek mogen vereren. Only two more to go.

Stropdas
Bij de ingang van het mausoleum in Pyongyang word ik grondig gecontroleerd. Telefoon, zonnebril, fototoestel en alles waar een chip in zit mag ik ter bewaring inleveren. Sandalen, korte broek en blote schouders worden niet op prijs gesteld, het dragen van een stropdas wel. Die is zelfs verplicht, zonder dit kledingstuk word je als man niet toegelaten. Ik moet over een lopende band met borstels en ontsmettingsmiddel zodat mijn schoenen gedesinfecteerd worden. Voeten vegen op hoog niveau.

Vervolgens kom ik terecht in een soort windtunnel die mij uiterst professioneel ontdoet van alle fijne en minder fijne stofdeeltjes op mijn kleding en in mijn haren. De dames in het gezelschap zie ik in die tunnel angstvallig naar hun met zorg gecoiffeerde kapsels grijpen, maar het leed is al geleden, tegen windkracht zeven is geen enkele coupe bestand.

Via lange gangen en roltrappen loop ik even later honderden meters door dit protserige gebouw. Links en rechts zijn er afbeeldingen van de grote leiders in diverse poses en scenario’s. Er klinkt stemmige muziek op de achtergrond en overal staan soldaten in uniform. Op hoge zwarte laarzen, strak in de houding. Blijkbaar is dat nog niet genoeg want om de tien meter staan er security guards opgesteld. Keurig in het pak, maar duidelijk voorzien van een wapen – de rare bult onder hun colbertje spreekt boekdelen.

Pyongyang slot 2

Straatbeeld Pyongyang

Assepoester op z’n Koreaans
Eindelijk bereik ik dan het binnenste van het binnenste, de ruimte waar Kim Il-sung ligt opgebaard. Als een Noord-Koreaanse Assepoester, op een bloembed van speciaal voor hem gekweekte paarse orchideeën, Kimilsungia’s geheten, ligt het 22 jaar oude goddelijke kadaver in een glazen kist.

De binnentemperatuur hier is die van een doorsnee koelkast. Redelijk fris dus. Ik mag een rondje, met de klok mee, om de kist lopen. Met een verplichte diepe buiging aan het voeteneinde en vervolgens nog diepere buigingen aan de rechter- en linkerkant van de kist. Geen van de bezoekers durft dit achterwege te laten, wat ik overigens volkomen begrijp met al die zwaarbewapende mensen om je heen. Dezelfde ceremonie herhaalt zich in de ruimte waar de zoon van de ‘Eeuwige President’ ligt opgebaard.

Groot onderhoud
Geen sinecure, dat op lange termijn conserveren van lichamen. Gelukkig is daarvoor een speciaal team van specialisten voorhanden. Dit zogenaamde ‘Mausoleum Team’ zetelt in Moskou. Anatomisten, biochemici en chirurgen nemen daar niet alleen Lenin onder handen, ook andere grootheden behoren tot hun klantenkring.

Pyongyang slot 4

Straatbeeld Pyongyang

Ho Chi Minh wordt regelmatig overgevlogen van Hanoi naar Moskou en ook de twee Noord-Koreaanse gebalsemde leiders vertoeven met enige regelmaat in de Russische hoofdstad. Met enige regelmaat betekent in dit geval ieder jaar en de onderhoudsbeurt neemt minimaal twee maanden in beslag.

Ik vrees dat toekomstige toeristen die naar Noord-Korea afreizen ook verplicht op bezoek mogen gaan bij de ‘Eeuwige President’ en zijn zoon. In ieder geval zolang het ‘Mausoleum Team’ zijn werk goed blijft doen. Dus voor de heren… vergeet vooral uw stropdas niet. Of misschien juist wel?

Fotografie © Peter Keijsers

Dit wil ik delen!

AUTEUR

Peter Keijsers (1954) was dertig jaar lang tandarts met een eigen praktijk in Arcen. Nu wijdt hij zich al enkele jaren volledig aan de muziek. Dat doet hij als producent, maar ook als muzikant van onder andere de Venlose band Colney Hatch. Nepal (Azië) beschouwt hij als zijn tweede vaderland, nadat een studiereis naar dit land zijn kijk op voeding, carrière, democratie en geneeskunde volledig overhoop haalde.

Reageren