Het was Paasmaandag, 22 april 2019. Na een vierdaagse retraite in de glooiende Luxemburgse Ardennen, met de dievegge van mijn corazón, staken we de grens over, terug naar Nederland. Het haperende Belgische wegdek werd ingeruild voor een stil biljartlaken. Thuis.

Eerste halte: het dichtstbijzijnde Kruidvat dat we zouden kunnen vinden. Het liefst zo snel mogelijk, en daarom volgden we de borden naar het altijd bourgondische Maastricht. Bovendien kon de moe gereden 20 jaar oude Fiat ook wel een onderbreking gebruiken.

Onbewust zenuwachtig slenterden we naar het centrum om daar bij de gerenommeerde drogisterij naar binnen te stormen. Stilzwijgend en met overdreven veel rust en zelfvertrouwen kruiste mijn strakke blik die van de jeugdige caissière, toen ze heel even opkeek zodra ze het gekozen artikel langs de prijsscanner haalde: een zwangerschapstest.

Daags ervoor, in het aan te raden Letzeburgse Vianden, nipte ik voldaan van mijn overdadig gesierde ijskoffie. Het was net na het middaguur. Terrassen gevuld met allerlei nationaliteiten. Uit de zonnebrandfactor op de tafeltjes en bankjes kon je wel opmaken uit welke windhoek ze afkomstig waren. De schaduw is de beste vriend van een Nederlander, maar goed dat ik slechts een halve ben. Zonaanbiddend sloegen Vriendin N. en ik de omstanders gade.

Toen begonnen mijn hersenen een rekensommetje te maken. Mijn ogen, dichtgeknepen vanwege de felle lentezon, stonden plots wijd open. Mijn blik zocht die van mijn liefje op.
Nikszeggend vroeg ze me: ‘Wat?’
De stilte regeerde. Een ondeugend glimlachje als begeleiding.
Ze herhaalde haar vraag, waarop ik antwoordde: ‘Je bent overtijd.’
Vol overtuiging ging ze tegen me in: ‘Nee, dat is pas over een week.’
‘Nah-ah’, vervolgde ik, als een kind dat al een tijdje verwikkeld was in een klassieke welles-nietes.
Ze deed er een schepje bovenop:
‘Ik ken mijn eigen cyclus toch zeker wel beter?’

Mijn pedante houding zorgde ervoor dat ze haar agenda opsnorde en begon te tellen. ‘Dat is één week, twee, drie…’
Ze maakte haar zin niet af.
Onze ogen zochten elkaar weer op en er werd naar binnen gekeken, diep, op zoek naar antwoorden, die de in verband met Pasen gesloten Luxemburgse apotheken niet konden geven.

Toen Venlo weer op de borden langs de A2 verscheen, ging mijn hart sneller kloppen. Het moment van de waarheid naderde terwijl snelheidslimieten werden genegeerd.
Het openmaken van de voordeur voelde nog nooit zo spannend. Ik naar de bank in de woonkamer, zij naar de porseleinen troon.

De tijd stond even stil. Tot het open zwiepen van de WC-deur. Nog voor ze doorspoelde, riep ze liefkozend: ‘Eh, beeb?’ Met een dermate enthousiaste ondertoon dat een vervolgvraag niet meer nodig was.

We zochten elkaar op in de gang en zagen omarmd, samengesmolten tot één, hoe het tweede, bevestigende streepje verscheen. Tranen vloeiden, al het geluk van de wereld op één vierkante meter.

Moeders worden oma’s, zussen tantes. ‘Het Nederlands elftal wordt over 18 jaar gered’ was voldoende om dierbare vrienden te shockeren met het grote nieuws.

Er volgden enerverende dagen vol ongeloof. Gelukkig bleven, én blijven, de typische bijkomende ongemakken als misselijkheid en overgeven vriendin N. bespaard. Wel kreeg ik te maken met spontane slappe lachbuien om enkel en alleen het woord sprinkhaan, en werd ik al snel geconfronteerd met een voor mij tot dan toe onbekend begrip: zwangerschapswinderigheid. Negen maanden entertainment gegarandeerd. 

Tóch wilde het nog niet helemaal tot ons doordringen. Tot gisteren, 11 juni, de dag waarop de tweede echo plaatsvond. Ademloos keek ik toe hoe ons aanstormende wonder onstuimig veel aan het bewegen was.
Daarna, ingespannen luisterend naar het actief bonzende hartje, werd alles écht…

We hebben leven gecreëerd.
We hebben gewoon leven gecreëerd.
Hoe fucking vet.
Leven! 

Eenmaal thuis op de bank, plaats ik een liefdevolle kus op haar onderbuik en kijk naar boven, naar de moeder van mijn kind, en zeg haar dat ik van haar houd.

Dit wil ik delen!

AUTEUR

Richard Janssen (1989) is tientalig foodie, docent, en journalist. Zowel werkzaam bij de Volksuniversiteit, Dagblad de Limburger, als Scelta, schrijft en kookt Ricci daarnaast voor Krag.nu. Hongaars van bloed en Italiaans van hart houdt de bourgondiër pur sang zich het liefst bezig met taal, sport, cultuur, reizen, muziek en zijn favoriete moment van de dag: het avondeten.

Reageren