Door: Fenna Hovens

Een stapavond in Venlo is niet compleet zonder een afterparty. Uiteraard niet zómaar een afterparty, maar eentje met TL-verlichting, een ‘stil’ televisieschermpje in een willekeurige hoek en de geur van vet. Nadat je de nodige schuimende graansmoothies hebt weggetikt, moet het feest nu eenmaal worden afgesloten met döner, pizza, friet of wat je ook maar graag naar binnen werkt.

Strompelend vanuit de Loco, Motown of Splinter richting de Parade, met een knorrende maag. Afterpartykeuze genoeg daar. Nergens zijn we vaste klant, meestal wordt het de tent die het minst ver lopen is. 

Het valt nooit tegen, althans, het eten valt nooit tegen. Waarschijnlijk omdat de alcohol je papillen in een zodanige roes heeft gebracht dat zelfs een gefrituurde boterham met knoflooksaus je goed zou smaken, maar daar gaat het helemaal niet om. Ik wil het hebben over de Dönermannen.

Wat gaat er om in hun gedachten? Hoe kijken zij naar al die klanten die binnenkomen om drie, vier, misschien wel vijf uur ’s nachts? Stappers die sinds enkele jaren geen rooklucht maar een bierwalm om zich heen hebben hangen. Die hun laatste normen en waarden op de vrijmibo lijken te hebben achtergelaten en nu even lekker nergens aan willen denken. 

Niet aan het bizarre aantal calorieën dat ze in hun maag hebben gegoten die avond, laat staan aan het fortuin dat zoiets kost. Niet aan de onzinnigheid van hun verhalen, op volume iedereen-moet-het-horen. Het boeit ze niets, het is toch zeker geen restaurant? En die lui kiezen er zélf voor om zo laat nog open te zijn. Waar of niet?

Arme Dönermannen.

Afgelopen weekend zaten we er weer, óók met een volume van heb ik me jou daar, en verhalen bomvol kwatsj. Eerlijk is eerlijk. Maar het tafeltje -nog nat van de vaatdoek met citroengeur- waren we wel aangeschoven met nog een restje gezond verstand. Helaas gold dat niet voor iedereen.

Soms gaan dingen heel snel, en voor we het wisten hielpen we de Dönermannen een dronken, doorgedraaide klant buiten te zetten. Die vond het vlak daarvoor nodig om de zaak te herdecoreren met zijn vette hap. Wijkend voor de vliegende stukjes lamsvlees, hoorden we het porselein in scherven barsten. Over uitsmijters gesproken.

De binnenhuisarchitect had zijn werk nogal slecht gedaan. Misschien omdat hij wel aanvoelde dat hij niet betaald ging worden. Daar stond ik dan met een paar versleten, rubberen handschoenen de saus van het plafond te schrobben. Ik had me de afterparty lichtelijk anders voorgesteld.

Met de pizza en het bier nog aanwezig in mijn maag werd ik ‘s ochtends wakker. Liggend in bed, terwijl mijn verteringsstelsel hortend en stotend op gang probeerde te komen, vroeg ik me af of ik ditzelfde verhaal had kunnen vertellen over een friettent op een willekeurige dinsdagavond, rond de burgerlijke klok van zes. Het antwoord laat zich raden.

Ik wil niet weten hoe vaak de Dönermannen even naar buiten moeten lopen om diep adem te halen. Heel diep. Ieder weekend, drie lange nachten. Zonder hen geen heerlijke snack op een tijdstip waarop menig mens de tent allang had gesloten. Zij zorgen voor onze vette afterparty! Een beetje meer respect tonen kan dus helemaal geen kwaad. Zonder hen is een goede stapavond in Venlo immers niet compleet.

Ode aan de Dönermannen!

Dit wil ik delen!

AUTEUR

KRAG.nu is een op Venlo georiënteerde website, maar kijkt ook voorbij de stadsgrenzen. Je vindt er blogs, interviews, items en rubrieken. Het is een onafhankelijk medium: positief als het kan, kritisch als het moet.

Reageren

Yep, ook Krag.nu maakt gebruik van cookies! UITLEG

Alle websites maken gebruik van cookies, Krag.nu dus ook! Het zijn kleine bestandjes die op je computer geplaatst worden en ervoor zorgen dat de website goed werkt. Bovendien helpen ze om Krag.nu te kunnen verbeteren.

Er worden geen privégegevens verzameld!

Deze cookiemelding is verplicht omdat er op Krag.nu filmpjes te zien zijn die op YouTube staan. Daardoor ontvang je mogelijk ook cookies van die website. Wil je dit niet? Pas dan daar je instellingen aan.

Sluiten