Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
 

Het was de eerste week van het nieuwe jaar en ik bevond me in mijn lievelingswinkel, de bibliotheek. De tafel bij binnenkomst lag vol met zelfhulpboeken. Schreeuwende titels als:

‘Bad habits? Zó doorbreek je je slechte eetgewoontes écht’. ‘Maak korte metten met uitstelgedrag, kies voor een fitte lifestyle en ga meer bewegen’. ‘Stay stronger together: bondgenoten, daar heb je wat aan als je wilt stoppen met roken of drinken’,

vlogen me om de oren. Ik stond stil en dacht na. Op de eerste plaats over het woord ‘zelfhulpboek’ dat ik niet begreep: als je een boek nodig hebt om je te helpen, dan is het technisch gezien toch geen zelfhulp meer? Bladerend door een boek met als titel: ‘Eerste hulp bij veranderen van gedrag’ beschreef de auteur het gedrag van mensen, de gevolgen daarvan en een methode om nieuw gedrag aan te leren. Ik bedacht dat als de auteur op de hoogte zou zijn van wat ik af en toe uitspook, hij waarschijnlijk een nieuw hoofdstuk aan zijn boek had toegevoegd: ‘Onverklaarbare gedragingen van een hopeloos geval’. Vooruit, wat voorbeelden uit mijn dagelijkse leven.

Impulsief gedrag:

  • Op een dag, na de zoveelste ladder in een panty,  heb ik de Belastingtelefoon afdeling Toeslagen gebeld en vervolgens aan de mevrouw die met een vriendelijke stem vroeg wat ze voor me kon doen, gevraagd of ik in aanmerking kwam voor een Pantytoeslag. Het was 12 seconden stil. Ik legde haar uit dat ik een Zorgtoeslag, Huurtoeslag en Kindertoeslag had. Dat de maximale levensduur van een panty aan mijn benen 20 minuten is – vanwege grijpgrage kinderhandjes – en dat ik daarvoor een Pantytoeslag wilde aanvragen. Het was  23 seconden stil, toen vroeg ze met een benepen stem: ’Kan ik verder nog iets voor u betekenen, mevrouw?’

Verslavingsgedrag:

  • In het afgelopen jaar ben ik 26 keer gestopt met roken, met een record van op een dag drie keer stoppen. Mijn vrienden gniffelen, ontvangen het zoveelste pakje Gauloises Blauw, wetende dat ik drie uur later app: ‘stoppen met roken lukt niet, zullen we het vieren met een wijntje?’

Verdringingsgedrag:

  • Op 6 augustus 2009 werd ik geopereerd aan een tumor in mijn hoofd. In het voorportaal van de OK kreeg ik een paniekaanval, nadat de anaestesist me vertelde óók een infuus in mijn voet te prikken, om in te kunnen grijpen als het mis ging. Happend naar adem lag ik in het smalle bedje toen de neurochirurg met zijn team om me heen kwam staan en vroeg of ik er klaar voor was. Dat was zijn ritueel, blijkbaar. Ik knikte en hij vroeg -volgens het protocol- of ik ergens allergisch voor was. Ik keek ze éen voor éen aan, en antwoordde met een piepstem: ‘ja, ik ben allergisch voor groene mutsjes’. Bulderend van het lachen duwden ze mijn bed de OK in.

Eigenwijs gedrag:

  • Ik heb geen vrienden gemaakt toen ik op een galafeest van een niet nader te noemen serviceclub verscheen in mijn versie van een galajurk: een net iets te korte Chaneljurk met rubberen Aigle laarzen eronder, mijn haren in dunne vlechtjes. De dames riepen verontwaardigd “ohhh…” in koor, de mannen proestten achter hun hand. 

Verslavingsgedrag:

  • Ik ben wel eens na een weekend met veel drankjes naar de milieuparken gegaan, verspreid over de stad, om lege flessen weg te gooien.

Naief gedrag:

  • Ik vang muisjes met de hand, spreek ze vermanend toe en laat ze buiten los. Dat ze een paar uur later terug zijn, dringt nog niet helemaal tot me door. 
  • Ik geef het toe: de engste film ter wereld vind ik Bambi. Zeg nou zelf: je vader laat je in de steek, je moeder gaat dood.

Onnavolgbaar gedrag:

  • In de week voor Kerst rook Hond Totó nogal muf. Omdat we geen bad hebben en douchen met hem niet lukt, heb ik hem opgefrist met Ambi Puur Textielspray. Dat ruikt heerlijk namelijk en werkt ook altijd goed bij de dekbedden. Hond Totó heeft maar een uurtje gekrabd.  

Verslavingsgedrag:

  • In bed is Tony C. mijn beste vriend. 

Onbewuste angsten:

  • Ik had laatst een nachtmerrie: ik werd gegijzeld door een stel akelige mannen, totdat ze erachter kwamen dat er niemand losgeld voor me wilde betalen. 

Teveel fantasie:

  • Ik heb een verhaal op de plank lezen en dat heet: ‘Waarom mannen een drilboor en vrouwen secondenlijm gebruiken’. Ik geloof niet dat ik dit ooit iemand durf laten te lezen. 

Zachtjes lachend sloot ik het boek ‘Eerste hulp bij veranderen van gedrag’. Over ruim twee weken is het weer Blue Monday, voor veel mensen de meest deprimerende dag van het jaar. Op deze laatste maandag van januari is het besef ten volle doorgedrongen dat er niets veranderd is in ‘slechte gewoontes’. Alle zelfhulpboeken worden aan de kant gegooid, fit-cursussen stoppen en drank, sigaretten en chocolade komen weer op tafel. 

Mijn filosofie over het leven en omgaan met mezelf is heel eenvoudig. Het is net als het maken van een appeltaart: de ene dag lukt dat beter dan de andere dag. Soms staat het rechtop, soms valt het in stukken uit elkaar. Soms is de smaak zurig, soms is het zoet. Wat bovenal belangrijk is voor het resultaat, is hoe ik erover denk. En dat is, dat hoe mijn leven ook uit de vorm komt, het altijd een geheel is.

Het leven is nu. Wees lief voor jezelf.

Dit wil ik delen!

AUTEUR

Luca van Wersch (1967) is niet onder één noemer te vangen. In 1992 kwam ze in Venlo terecht om films te maken. Ze gaf kookles, maakte danschoreografieën en schreef het boek 'Duizend Lijntjes in mijn hoofd', waarin ze fotografie en tekst op een poëtische manier verpakt. In 2008 werd er een tumor in haar hoofd ontdekt. Over alle ervaringen rondom ziek zijn schreef ze blogs voor Media Groep Limburg.

3 reacties

  1. Evelien van uden op

    Hoi hoi,
    wat een super blog.

    Groetjes van Evelien ( baal maandag, brokke dinsdag, stumper woensdag en donderdag en vrijdag kan ik me niet meer herinneren 😉)

Reageren