Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
 

Ook opa is met jou echt tevreden
Al ben je nooit het eerste beneden
Iemand moet de laatste zijn
Dat is Mikel z’n refrein

Dat schreef mijn opa toen ik 9 jaar oud was. In mijn safari-boek aka poesiealbum. Hij had het goed gezien. Ik ben niet per se goede vrienden met de klok. Toen niet, en nu niet.

Tijdens mijn carrière als basisschoolleerling had ik een en ander nog redelijk onder controle. Schijn bedriegt, want het was mijn moeder die me aanstuurde. Daar hield ze logischerwijs mee op toen mijn loopbaan een vervolg kreeg op het Blariacumcollege.

Het ging hopeloos mis. Hoeveel te laat briefjes ik heb moeten halen in mijn middelbareschoolperiode valt niet meer te achterhalen, maar in het jaarboek van mijn eindexamenjaar staat naast mijn foto: N.W.A – Nooit Wekker Aanzetten. Te laat komen tot kunst verheven.

Er zijn ergere dingen.

Te vroeg komen, bijvoorbeeld. Iemand tien minuten kapen vind ik ernstiger dan iemand tien minuten laten wachten. Gestolen tijd is het, niks meer of minder. Desondanks wordt die schrijnende ongemanierdheid nooit afgestraft. Ik ken bijvoorbeeld niemand die ontslagen werd omdat hij of zij er vijf minuten eerder was dan afgesproken.

Laten we er geen doekjes om winden. Mensen die zeggen dat ze altijd op tijd zijn liegen. De kans –je hebt slechts één seconde om die te verzilveren– dat je ergens precies op tijd bent is erg klein. Binnen die ene tel moet je over de drempel stappen. Lukt dat niet, dan ga je nat.

Toch zit het wel eens mee. Op de dag van het afscheid van mijn opa kreeg ik een telefoontje van mijn broer: “Mike, ik heb een trein gemist. Ik sta in Eindhoven. Kun je me komen halen? Anders kom ik te laat, jongen.”

Baas boven baas.

Het was het aangewezen moment om eens te testen hoe snel mijn volkswagentje er een retourtje lichtstad uit kon persen. Dat ging niet onaardig, mede omdat je vrachtauto’s ook gewoon over de vluchtstrook in kunt halen.

De andere kleinkinderen stonden ons zenuwachtig op te wachten in het crematorium, en zonder onze pas te hoeven vertragen of versnellen konden we –al in de loop– aansluiten bij de rest en mijn opa naar binnen vergezellen.

Precies op tijd.

Dit wil ik delen!

AUTEUR

Mikel Buwalda (1974) is fotograaf, tekstschrijver voor en eigenaar van Krag.nu. Als freelance fotograaf werkt hij voor zowel zakelijke als particuliere opdrachtgevers (gespecialiseerd in portretten en documentairestijl). Daarnaast maakt hij eigen fotografisch werk en gaat hij geregeld op pad als trainingsacteur voor diverse bedrijven.

2 reacties

Reageren