Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
 

Als kind hield ik me niet zo bezig met de tijd, ik leefde meer met de seizoenen. Wespen en muggen stonden synoniem voor eindeloze, hete zomers, die maar niet voorbij leken te gaan. In de vakantie maakten we lange reizen naar het zuiden van Europa: papa achter het stuur, mijn zus en ik op de achterbank en mama vermaakte ons met spelletjes, cadeautjes en lekkere hapjes. Als we moe werden, maakte ze een bedje. Ik geloof dat ik nooit lekkerder heb geslapen dan in die Peugeot 504, met mijn neus tegen de achterkant van de autostoel aangedrukt, de geur van slaapzak om me heen en het geluid van het repeterende ritme van de wielen. 

Bij de eerste onstuimige regenbuien waarin de blaadjes van de bomen werden gerukt wist ik plotsklaps weer hoe lang het duurde voordat een natte broek op school was opgedroogd: de herfst was dan écht begonnen. Ik herinner me goed hoe ik in de winter ‘s ochtends in het donker wakker werd, en vol verbazing naar de ijsbloemen op de binnenkant van het raam keek. Ik blies dan kleine wolkjes van mijn adem en was ervan overtuigd dat de zon uitsliep. Zodra de eerste lentebloempjes hun kopjes boven de grond uitstaken, kon ik mijn dikke winterjas vervangen door een dunner exemplaar. 

Ook de schoolgaande jaren, ruim twintig vanaf het begin van de lagere school tot en met mijn studietijd, leken in een eindeloze tijdslus te draaien. De eerste schooldag na de zomervakantie: scherpgekafte boeken, een nieuwe agenda en schriften waarin ik zo mooi mogelijk schreef. Natte herfstbladeren in het stadspark van Maastricht, waar ik doorheen liep op weg naar het conservatorium, de bibliotheek of het studielandschap van de universiteit waar ik ‘s avonds mijn lessen leerde. Als ik de Sint Servaasbrug overstak, op weg naar de fotostudio van GvG, stond er een straffe wind. Ik was net 17 geworden en mijn werk bestond uit het sjouwen met de tassen van ‘de grote jongens’ als er op locatie werd gefotografeerd. Daar werd de basis gelegd voor mijn latere werk als fotograaf, schrijver en model. Het leven was intens en divers: ik studeerde en  werkte, zat in een kwartet op het conservatorium en acteerde in een theatergroep. 

De centrifugale kracht van het dagelijkse leven die me in deze verschillende richtingen deed slingeren, werd slechts eenmaal stilgelegd. Dat was op 15 februari 1987. Toen ik die dag wakker werd, was het zó oogverblindend licht dat ik dacht dat ik in de hemel was: miljarden sneeuwvlokjes hadden hun weg naar beneden gevonden en bedekten de wereld onder een dikke laag van een halve meter sneeuw. Alles lag stil, ook de tijd. En toch brak een maand later de lente aan en ging de tijd in mijn beleving nog ruim tien jaar langzaam en gestaag voort.

Die hele tijdsbeleving veranderde drastisch op het moment dat alle vijf mijn kinderen naar de lagere school gingen. Omdat de kinderen het vrijeschoolonderwijs volgden, ging het leven met de seizoenen en daaraan gekoppeld de jaarfeesten gelukkig wel voort. In de zomer vierden we het Sint Jansfeest, gevolgd door het Michaëlsfeest in september. In de adventstijd leefden we naar Kerstmis toe, en na carnaval kwam Palmpasen. Dan brachten de kinderen van de vrije school traditiegetrouw hun eigengemaakte palmpasentakken naar de bejaarde bewoners van de Meeuwbeemd. Naast deze jaarfeesten waren er de gebruikelijke huis- tuin- en schoolpleinactiviteiten: ouderavonden, helpen met lezen in de klas, gesprekken over je kinderen, doe-avonden en luizen pluizen op maandagochtend.

Zeventien jaar lang heb ik dagelijks op het schoolplein gestaan. Concreet? Ik ben ruim 10.000 keer heen en weer gegaan van huis naar school en heb 40.000 keer lunchtrommels gevuld. Omgerekend wil dat zeggen dat ik 208 dagen op het schoolplein heb doorgebracht en 278 dagen achter het aanrecht stond om boterhammetjes te smeren. Dat lijkt immens veel tijd, in werkelijkheid zijn deze jaren met de snelheid van het licht voorbij gevlogen. 

En waar aan alle eerste keren veel aandacht wordt gegeven, zijn we geneigd dat aan de laatste keren niet te doen, of we staan er simpelweg niet bij stil. De laatste keer dat je ging schommelen met je kind, of met de poppen speelde. De laatste keer dat je de haren van je kind waste, op je arm naar bed droeg en, na een verhaaltje, met  lievelingsknuffel instopte. De laatste keer dat je kind een tekening voor je maakte en zei: “ik laat jou nooit alleen, ik blijf altijd bij jou wonen”. 

Iets voor de laatste keer meemaken kan soms heftiger zijn dan voor de eerste keer. Op 4 juli 2018 namen Kind Vier en Vijf afscheid van groep acht en werden traditiegetrouw het schoolplein af gejonast en stonden nu buiten de poort te snikken en te lachen tegelijk. Ook zij hadden hier tien jaar rondgelopen. Mijn blik dwaalde nog éénmaal over het plein. Het peuterschooltje, de speeltuin van de kleuters, de aula waar ik zoveel toneelstukjes had gezien. De gang vol licht. De keuken, het hoofdverblijf van de conciërge die ik (om welke reden dan ook, ik ben het vergeten) al jarenlang iedere dag begroette met drie kussen en vervolgens ‘gelukkig nieuwjaar’ wenste. De houten beelden op het schoolplein, het wilgenhuisje, de juf die twee keer zes jaar de juf van mijn kinderen was geweest. Ik voelde een vreemde kriebel in mijn buik, wat zou ik dit allemaal gaan missen. 

Mijn blik bleef steken bij Vriendin J. Zeventien jaar geleden hadden we onze oudste dochters naar deze school gebracht en vanaf dat moment lief en leed met elkaar gedeeld. We waren samen zwanger geweest van onze jongste kinderen, die een week na elkaar werden geboren en alle jaren bij elkaar in de klas zaten. Nu namen we samen afscheid.

We keken elkaar aan, met een peilloze diepe blik, die het geroezemoes op het plein tot zwijgen leek te brengen, alles stil maakte. We sloegen de armen om elkaar, en jonasten onszelf van het schoolplein af. Zó was het goed.

Na zeventien jaar was ik schoolpleinmoeder àf, het was de laatste keer dat ik op een schoolplein stond. Kind Vier en Vijf gingen richting de middelbare school, waar hun weer heel nieuwe avonturen te wachten staan, maar eerst lag de zomer in het verschiet. 

Twee dagen later vertrokken we naar Vlieland, waar we al jaren komen. De reis erheen was lang: de kinderen kregen onderweg cadeautjes en lekkere broodjes. En toen ze moe werden, maakte ik een bedje voor ze. Met hun neus tegen de stoel aangedrukt, de geur van een dekentje van thuis om hun heen, luisterend naar het eentonige gebrom van de motoren van de veerboot die hun naar Vlieland bracht, vielen ze in slaap. De lucht was hemelsblauw, een zachte bries waaide over het dek van de boot. Een wesp landde op het flesje limonade dat ik dronk. Ik keek uit naar een eindeloze, hete zomer, die maar niet voorbij zou gaan.

Dit wil ik delen!

AUTEUR

Luca van Wersch (1967) is niet onder één noemer te vangen. In 1992 kwam ze in Venlo terecht om films te maken. Ze gaf kookles, maakte danschoreografieën en schreef het boek 'Duizend Lijntjes in mijn hoofd', waarin ze fotografie en tekst op een poëtische manier verpakt. In 2008 werd er een tumor in haar hoofd ontdekt. Over alle ervaringen rondom ziek zijn schreef ze blogs voor Media Groep Limburg.

14 reacties

  1. Henk Meuwissen op

    Luca, je maakt foto albums met je zinnen. Je pakt de momenten bij de strot en plakt ze met dikke lagen lijm voor eeuwig vast.
    Henk

  2. Luca, wat een mooi verhaal… Ik krijg er gewoon kippenvel van. Vind het zo knap van je dat je je gevoelens op papier zet.

    Je bent zo een prachtig mens. Wat zullen je kinderen trots op je zijn! Dat zijn wij namelijk ook!

    Blijf lekker schrijven. Ik hoop dat we nog mooie verhalen te lezen krijgen. Dikke knuffel van ons. We houden van je!

  3. Luca, ja heel mooi beschreven.
    Het leven is ontmoeten en afscheid nemen, telkens opnieuw, steeds nieuwe mensen.
    Zo heb ik jou toevallig ontmoet, 17 sept. in de wachtkamer van Vie Curie.
    Ik, de vrouw met de blauwe jurk, jij maakte me een compliment, dank je.
    Jij liep even later weg uit het ziekenhuis, ik zei tegen mijn man, : leuk, sympathieke vrouw.
    mijn man moest daarblijven.
    Maar gelukkig, alles is goed gekomen, hij is weer thuis.
    Wie weet waar we elkaar nog weer eens ontmoeten.
    Blijf genieten van de momenten , de ontmoetingen , de complimenten, groetjes!!

  4. Geschreven door Luca.. mn beste vriend die ik nooit zie.. maar wel mn beste vriend.

    Ik hou van je Luca en wat een mooi verhaal.. kan wel janken zo mooi.

    ❤️ Kyri.

  5. Hi Luca,

    Wat ’n heerlijk, fijn geschreven, fraai gestructureerd verhaal. Ik heb ’t met plezier gelezen en weemoed gevoeld.

    Een warme groet,
    Aad Lips

  6. Lieve lieve Luca! Wat weer een heerlijk en prachtig verhaal van je! Ik heb er wederom van genoten! Je bent en blijft een topper! Dikke knuffel Vonnie

  7. Hans en Ria van Wersch op

    Nu we het verhaal van je gelezen hebben over schoolpleinmoeder-af, komen bij ons de herinneringen van vroeger weer terug.
    We hebben het opnieuw kunnen beleven, zeker op de manier zoals het door jou geschreven is. In elk woord en elke zin herkennen we je, zoals je was op school, maar ook zoals je nu bent als Luca: ondernemend, sportief, doorzettend in lief en leed. En met name ook nog in staat om een prima verhaal te schrijven wat wij met heel veel plezier gelezen hebben. We zijn trots op je!
    Papa en Mama

  8. Christine Kliphuis op

    Prachtige sfeertekening vol stille nostalgie naar de onherroepelijk verleden tijd waarin alle zomers lang en heet waren.

  9. Lieve luca ik vind het zo knap van jou dat je dit doet! Je weet dat je mijn 2e moeder bent en dat ik super veel van je hou!! Ik mis je heel erg.. ga vooral zo door met schrijven! Ik geloof in je!!!! (Ik heb gevonden waar ik kan reageren😂😉) love you❤

Reageren