Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
 

Ik zeen um regelmaotig zitte, zeker als ’t zunke ein biétje schiént. In ’t park op ein benkske. Dao is ziéne waereld, zién hoéskamer, en misschiens wal zién bed. En of hae nòw met vuuël andere same is, of met ein paar; wat te klasjenere haet hae altiéd…zelfs als hae allein is.

Eine daakloze allein klink döks neet of det hae allein is. Hae praot, mummelt onverstaonbaar of zingk oét volle bors. En sòms schrieëf hae. Soms taege emus, maar döks in ’t niks.

De meiste minse laupe vlot vaerder als ze dae schrieëverd zeen. Wat eine waus zulle ze wal dinke. Dae is neet good wiés, of zal d’r wal eine te vuuël gehad hebbe…want det is wie weej dinke euver daakloze minse.

Hae praot, mummelt onverstaonbaar en zingk oét volle bors.

Ik laup um auk veurbeej. Ik zoel neet weite wat ik taege um zoél mòtte zegge als’se taege mich zoél schrieëve. En als hae gewoeën taege mich zoél praote dink ik neet det we vuuël raakvlakke vinde, dus waat haet ein gesprek veur zin?

Dus laupe we vaerder. Det doon we allemaol. We hebbe ’t al drök zat met òs eige bezigheeje. Dus laote weej um praote, mummele en zinge.

Ik auk. Ik laup vaerder en in miéne kop heb ik ’t auk drök. Drök met Silhouet, de teniélvereiniging wao al jaore ik beej speul. We zitte midde in de veurstellinge en al wandelend neem ik miéne teks nog ens door, incluus dae van mién taegespeulers want zoeë rippeteer’se det ’t beste. Volle dialoge en soms een leed.

En dan merk ik det d’r minse zién die mich wat raar aankiéke…

Verdölleme!

Ik praot, mummel en zing!

En auk nog hardop. Ik had ’t neet ens in de gater. Wat zulle die wal neet van mich dinke? Wat eine waus. Dae is neet good wiés. Dae zal d’r wal eine te vuuël gehad hebbe.

Maar det is neet zoeë (nou ja, ein biétje waus bin ik wal), ik had gewoeën theater in ’t köpke.

En det is netuurlik wat zòn’ne daakloze auk haet. Theater in ’t köpke. Hae haet zién eige dialoge, met zién eige taegespeulers. En weej, weej zién ’t ondankbare publiék det gèn aandach haet.

Ik haop wal det ’t gèn drama in ziéne kieëbus is, maar ein kluch of ein bliéjspel. Dan velt d’r teminste nog waat te lache.

Wets’se…mischiens mòt ik um det gewoeën ens vraoge…

Dit wil ik delen!

AUTEUR

Eric Sweijen (1972) is fotograaf en bedrijfsleider bij Hofleverancier Foto Kino Linders, waar hij ook les geeft in fotografie. In zijn vrije tijd speelt hij dialecttoneel bij Silhouet en zet zich daar behalve als acteur ook in als decorontwerper, vormgever en bestuurslid.

1 reactie

Reageren