Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
 

Meneertje

Eenmaal over de deurmat keek hij parmantig om zich heen. Twee meter verder stopte hij. Hij was al vaker binnen geweest en wist zo ongeveer wel, wat waar te vinden was. Hij loerde vanaf zijn zelfgekozen middelpunt met de klok mee de zaak rond tot zijn blik de mijne trof. Haastig maakte hij zijn ‘klokje’ af en deed net of hij mij niet had gezien. Ik moest er eigenlijk hard om grinniken, maar deed dat niet zichtbaar, slechts met een lichte grijns.
Net daarvoor was hij met zijn zwarte zonnebril precies midden op zijn kleine voorhoofd, de drempel over gekomen. ‘Hoi’, riep hij blij. Ik stak m’n hand op ter begroeting en riep ‘Hoi’ terug. Ik wist dat ik ‘m even zijn gang moest laten gaan. Hij had altijd kort de tijd nodig om te wennen aan de omgeving en zich op zijn gemak te voelen.

De eerste keren dat hij in de zaak was geweest, waren voor ons beiden wennen. Alle keren was zijn moeder er natuurlijk bij geweest. Ze was zwanger van de tweede en dat was een pittig proces, zo had ze me verteld. Hij wist zich daar niet echt raad mee, had ze eraan toegevoegd.
Helemaal blij zijn met een broertje of zusje zou de logische eerste reactie zijn. Dat was ‘ie dan ook geweest. Maar naarmate haar zwangerschap vorderde, voelde ze zich slechter en slechter. En hij kreeg niet meer dezelfde hoeveelheid aandacht die hij de eerste vier jaar van zijn leventje wel had gehad. Volkomen logisch natuurlijk vanuit het perspectief van zijn ouders, maar voor hem toch een vervelend bijkomend verschijnsel. Hij was binnen een paar maanden een echte lastpak geworden en zocht op de meest onmogelijke manieren ‘zijn’ aandacht.

Zo ook bij mij in de winkel. Lekker heel hard rondrennen in de winkel, zo dicht mogelijk langs de stellingen met wijn. Moeder had steeds haar uiterste best gedaan om hem te plooien en toch, letterlijk en figuurlijk, zo dicht mogelijk bij haar te hebben. Het kon ‘m maar gedeeltelijk bekoren. Hij bleef onrustig. Eén keer waren hij en z’n moeder zelfs een paar minuten na vertrek, weer naar de winkel teruggekomen. Beiden met vuurrode wangen. Zij van schaamte, hij omdat ‘ie betrapt was. Hij had een gummetje van het kindertekentafeltje meegenomen en zij had dat buiten blijkbaar ontdekt. Hij legde het gummetje voor me neer en moest zeggen dat ‘t hem speet. En dat zei hij me ook. Het speet hem ook écht. Hij durfde me met zijn betraande oogjes nauwelijks aan te kijken, maar had toch ook dát lef, de bikkel. Ik had het idee dat ik ‘m snapte en zei dat ik het hartstikke goed van hem vond dat hij daarvoor was teruggekomen, ook al wist ik dat hij dat had gemoeten.
Moeder legde me ten overvloede uit dat hij dat nog nooit gedaan had, ik kon me al niets anders voorstellen. Ik antwoordde dat ik het idee had dat het ook voor haar erg vervelend moest zijn, maar voor wat mij betreft geen reden tot zorg. Ze waren weer gegaan.

Nu was hij de apetrotse grote broer van de nieuwe gezonde spruit in het gezin. Zelfverzekerd liep hij naar zijn tekentafel en nestelde zich op het stoeltje. Zijn ouders waren met de donkerblauwe kinderwagen achter hem aan de winkel in gekomen.

Bij vertrek mocht hij weer een handjevol kurken in z’n zakken steken om thuis wat mee te knutselen.
‘Dag meneertje’, riep hij, en huppelde blij de deur weer uit.

Dit wil ik delen!

AUTEUR

Cas van Gelderen (1969) komt van oorsprong uit Krimpen aan den IJssel en woont sinds 1990 in Venlo. Hij studeerde Logistiek Management aan de Vervoersacademie en werkte 17 jaar bij Rabobank en ABN Amro. Hij is sinds 2014 eigenaar van Van Gelderen Wijn, en werd in 2017 Registervinoloog.

Reageren