Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
 

Trots

Bij de voordeur had hij galant ruimte gemaakt voor een andere gast die iets sneller ter been was. Geduldig had hij vervolgens staan wachten tot de man voor hem z’n bestelling had aangepakt en afgerekend. In zijn oude, wat knoestige handen hield hij acht flesjes speciaalbier geklemd. Meestal neemt hij een doosje wijn mee. ‘Voor het bezoek’, zegt hij dan. ‘Want we drinken zelf niet zoveel meer omdat we allebei al 90 zijn geweest. En dan kun je niet meer zoveel hebben, moet u weten.’

Ik vroeg hoe het met hem ging. Van hem en zijn echtgenote wist ik immers dat ze door hun gevorderde leeftijd weleens wat mankeerden. Zíj wilde, ondanks dat ze bijna blind was, toch graag het nodige in het huishouden blijven doen en dat lukte haar ook. Hij sprak daarom vaak zijn bewondering voor haar uit. Niet nu: ‘Hij kroop voor!’, zei hij op stevige toon.
Ik was enigszins verbaasd. Hij had er in zijn werkende leven altijd voor moeten zorgen dat met zijn gepaste diplomatie zaken geregeld werden. Niet te hard in zijn uitlatingen, vriendelijk betogend over alledaagse zaken. Hij had ook vaker laten weten dat hij met plezier bij me kwam omdat hij graag de kleine ondernemer steunde. ‘Jullie werken er het hardst voor!’ ‘Die grote jongens redden zich wel.’ Ik waardeerde hem op een of ander manier enorm. Taai, erudiet, ondanks zijn leeftijd onverminderd enthousiast over de dingen die hij om zich heen zag en altijd op de hoogte van de laatste nieuwtjes uit de krant.

‘Hij kroop voor en hij keek me niet eens aan’, herhaalde hij nog maar eens. De uitdrukking op zijn gezicht was er een om niet snel te vergeten. Een verkilde grimas eerder.
Hij vervolgde: ‘Ik laat hem op de mat vóórgaan en ik dacht dat hij mij binnen dan toch wel voor zou laten gaan. Maar nee hoor, meneer vindt het nodig…’ Hij stopte zijn zin, keek me met zijn priemende ogen vanonder zijn pet aan en wachtte even. Een langzaam opkomende zachte glimlach poetste de koelheid van zijn gezicht. ‘Och, wat zou ik me er ook druk over maken’, zei hij. ‘Zoveel tijd heb ik niet meer.’
‘Dit weekend komt mijn zoon langs en die drinkt graag een speciaalbiertje, dus ik denk, die ga ik ook bij u halen, dat is me de vorige keer goed bevallen.’

Ik vroeg hem geïnteresseerd naar hoe het met zijn vrouw ging. Hij haalde diep adem en zuchtte langzaam tussen z’n getuite lippen uit, keek me weer aan en zei even niets. Ik zei ook even niets. De stilte bracht een korte verstandhouding tussen ons met zich mee. Je kent dat misschien wel. Samen even niets zeggen en meer begrijpen dan je met honderd woorden had willen duidelijk maken.
‘Ik ben zó trots op haar!’ Z’n ogen werden langzaam licht vochtig. Hij wendde z’n hoofd af en liep naar de deur. Net voor hij buiten was keek hij nog even om. ‘Tot de volgende keer en goede zaken gewenst!’

Dit wil ik delen!

AUTEUR

Cas van Gelderen (1969) komt van oorsprong uit Krimpen aan den IJssel en woont sinds 1990 in Venlo. Hij studeerde Logistiek Management aan de Vervoersacademie en werkte 17 jaar bij Rabobank en ABN Amro. Hij is sinds 2014 eigenaar van Van Gelderen Wijn, en werd in 2017 Registervinoloog.

3 reacties

Reageren