Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
 

Carnavalszondag 2019, vroeg in de ochtend. We waren op weg naar het station en het waaide keihard. De capuchon van mijn regenjas had ik ver over mijn hoofd getrokken en ik ploeterde gestaag voort, terwijl regenvlagen me nog net niet wegbliezen. Ik struikelde en zag dat ik midden in een berg plastic bierglazen stond. Verbijsterd keek ik om me heen. Op de Parade waren de barricades opgeworpen: grote hopen plastic bierglazen, lege shotjesflesjes, pizzadozen en snackbakjes lagen aan weerszijde van de straat. Een gestaag gepiep bereikte mijn nog slaperige brein: de jongens van de veegmachines gingen, ondanks de felle wind en regen, stoïcijns door om alle rommel bij elkaar te krijgen.

Langzaam drong het tot me door: dit waren de restanten van de pak ‘m beet 30.000 carnavalsvierders die gisteren in ons ‘stedje van lol en plezeer’ hadden deelgenomen aan de Boètegewoeëne Boètezitting. ‘Stedje van lol en plastic’, dacht ik, moeizaam over de hopen plastic stappend. Mijn innerlijke calculator berekende dat er hier zo’n slordige 300.000 bekers lagen: met een gewicht van 5 gram per stuk hadden we hier een afvalhoop van 1.500 kilogram. Na één dag Carnaval.

In de trein op weg naar Amsterdam stak Kind Vijf een verhandeling af over de Plastic Soep en dat deze immense hoeveelheden plastic in de oceanen en zeeën zo’n grote gevolgen heeft voor dieren en de hele voedselketen. Terwijl ik luisterde naar haar verhaal over dolfijnen die stikken door het eten van deze soep, dwaalden mijn gedachten af naar de Plasticbarricades die ik net had gezien. Als inwoner van de binnenstad maak ik dagelijks mee hoe onze stad wordt schoongehouden.

In ons ‘stedje’ worden afvalbakken in de winkelstraten tweemaal daags geleegd,  veegmachines halen tot in de verste uithoeken rommel weg. In dagen van grote drukte komt de opruimdienst zelfs vaker en worden er standaard extra afvalbakken geplaatst. Waarom dat nu niet was gebeurd, tijdens de Boètegewoeëne Boètezitting? Misschien wisten ze bij de gemeente wel, dat een dergelijke hoeveelheid plastic bierglazen niet op te lossen is met het plaatsen van wat extra bakken. Daarbij: als eenmaal ergens iets ligt, is de drempel lager om er nog iets bij te gooien. Nog geen maand geleden waren er beelden te zien van hoe de Klokkengieterstraat als vuilstort was gebruikt. Afgedankte matrassen, stoelen, winkelwagentjes en andere spullen vormden een flinke afvalberg die er weken lag en bleef groeien. Uiteindelijk werd alles door de gemeente opgehaald.

We naderden Amsterdam, en met een zucht sloeg ik mijn tijdschrift dicht. Van het lezen in Dirty Science, een magazine over wetenschap, innovatie en duurzaamheid, was ik niet vrolijker geworden. In deze editie ging het over de ‘toekomende tijd’. Over hoe de meest briljante producten ook tot ‘briljante rotzooi’ leiden: water in plastic flesjes blijkt zoveel plastic deeltjes te bevatten dat het ziekmakend is. Ik had een stuk gelezen over Nederlandse wetenschappers die een belangrijke bijdrage leveren aan de ontwikkeling van ‘artificial intelligence’. Volgens het artikel is het slechts een kwestie van tijd voordat we kunstmatige intelligentie zelf thuis toepassen door robots te programmeren om perfecte pannenkoeken te bakken of de hond uit te laten. 

Over de hond gesproken: hondenpoep is een afvalprobleem apart. De ’Ech Venlose kruumelvaegers’ produceren per jaar een poephoop van 1.250.000 kilogram. Dat is 800 keer de hopen plastic die ik net op de Parade had gezien. Het ‘Hondenpoep Debacle’ in 2013 zorgde voor een heuse blafcrisis in de Venlose gemeenteraad, het had er in ieder geval voor gezorgd dat er in en rondom de grote parken en uitlaatplekken papieren poepzakjes te krijgen waren. De meeste hondeneigenaren maken echter gebruik van groene plastic zakjes voor het opruimen van drollen. Plastic zakjes die er jaren over doen om af te breken, hoe duurzaam is dat? Dat de gemeente Venlo de hoogste ‘blaftax’ van heel Limburg heeft, lost ook dit milieuprobleem niet op. 

Een beetje moedeloos liep ik met de kinderen door de stationshal van Amsterdam Centraal. We passeerden een genderneutrale WC en hielden halt bij Starbucks. Ik vrolijkte iets op toen ik Kind Vijf hoorde vertellen dat McDonald’s en Starbucks hadden besloten om plastic rietjes in de ban te doen. Kijk, dat was dan toch een goede actie om de afvalhoop te verminderen. Kind Vier wees me op de recyclebare drinkbekers die je voor een prikje kon aanschaffen om je favoriete koffie in te doen. En toen kreeg ik een idee…

De gemeente Venlo gebruikt in het kader van stadspromotie al jaren de woordspeling Venlove om diverse doelgroepen te bereiken. Op de website Venloverwelkomt lees je hoe de stad studenten, ondernemers, bezoekers en festivalgangers ‘verrast, verwarmt en verwelkomt’. Ik stel de volgende nieuwe categorieën voor:

  • Categorie Een: Venloverkoopt. Hierin wordt een klein, duurzaam rugzakje aangeboden, waarin een recyclebare drinkbeker en een ring voorzien van een ‘Connecting Chip’ zitten, en die ruimte biedt om een portemonnee en mobiele telefoon in op te bergen. Uit onderzoek is namelijk gebleken dat in de Top Drie van wat carnavalsvierders kwijtraken in deze dagen, hun partner met stip bovenaan staat, gevolgd door portemonnee en telefoon. Met dit kekke rugzakje komt dan niet alleen een eind aan de gigantische Plasticbarricade, maar ook aan het leed dat echtscheiding heet, hetgeen (tot nu toe) na dit soort dagen zorgt voor een piek in het aantal telefoontjes richting advocaat. Met een druk op de Connecting Chip word je automatisch naar je partner getransporteerd. Mocht deze zich op dat moment in een ranzig steegje bevinden waar hij/zij staat te vozen met een ander, dan zorgt een volgende druk op de Connecting Chip ervoor dat dit stukje uit de Eeuwigheid wordt gewist. 
  • Categorie Twee: Venloverhuurt. Hierin worden goedgetrainde robots aangeboden, die voor een schappelijk prijsje alle Venlose hondeneigenaren leren hoe ze hun hond zover kunnen krijgen om de behoefte op het genderneutrale huistoilet te doen. Hierdoor komt er een einde aan de gigantische overlast van hondenpoep, worden er vele duizenden plastic zakjes per jaar bespaard en houden we tijd over om een lange wandeling met de hond te maken en daarna pannenkoeken te bakken.
  • Na deze twee categorieën volgen automatisch Categorie Drie (Venlovernieuwt) en Categorie Vier (Venloverliefd).

Aansluitend worden we als stad genomineerd voor de wedstrijd ‘Meest innovatieve en gelukkige stad van Nederland 2020-2022’, vanwege het lage afval-, echtscheidings- en hondenpoeppercentage. Door het feit dat de stad Venlo als eerste heeft doorgevoerd dat alle huistoiletten genderneutraal zijn (bijvoorbeeld in een gezin: ouders en kinderen gebruiken allemaal hetzelfde toilet in huis) maken we een grote kans op de eerste plaats. Mocht Venlo erin slagen deze wedstrijd te winnen, dan worden we na 2022 automatisch toegevoegd aan de lijst van Blauwe Zones: de plaatsen in de wereld waar mensen langer en gezonder leven dan ergens anders op de wereld.

Overigens werd lang, heel lang geleden al voorspeld dat Venlo dé plek zou worden waar innovatieve types met een vooruitziende blik en een overwinnaarsmentaliteit samen zouden komen. Toen Venlo nog niet gesticht was, verloor Julius Caesar zijn veertiende legioen in de bossen van een koud en nat dal. Ze werden zo vakkundig in elkaar gemept door de Eburonen onder leiding van stamhoofd Ambroxius dat dagenlang het geweeklaag en gejammer van de gevallenen te horen was. Sindsdien heet die plek ’t Jaomerdal. Wat echter niemand weet (de goede man is ruim tweeduizend jaar verkeerd geciteerd omdat zijn tanden nogal los in de mond zaten na dat gevecht) is dat Julius daar zijn legendarische woorden sprak: Veni, Vidi, Venlo.

Dit wil ik delen!

AUTEUR

Luca van Wersch (1967) is niet onder één noemer te vangen. In 1992 kwam ze in Venlo terecht om films te maken. Ze gaf kookles, maakte danschoreografieën en schreef het boek 'Duizend Lijntjes in mijn hoofd', waarin ze fotografie en tekst op een poëtische manier verpakt. In 2008 werd er een tumor in haar hoofd ontdekt. Over alle ervaringen rondom ziek zijn schreef ze blogs voor Media Groep Limburg.

2 reacties

Reageren