wees mijn vonk
word mijn vlam
laat het vuur branden
door de regen heen
en raak mijn ziel

Een van ‘s werelds meest gecoverde nummers is het jazzy Summertime. In de melancholische versie van Dr. Michael White is het na precies 5 minuten en 42 seconden dat zijn klarinet door alle dimensies heen mijn ziel doorboort. De tijd staat voor mijn gevoel even stil, alles is bevroren in een oneindige ijstijd – alleen in mijn ziel, daar brandt het eeuwige vuur. Een fijne steek. Eentje die je raakt, eentje die je voelt. Waar je in het begin van schrikt, maar waar je meteen daarna van geniet. Zieldoorborend.
Een pracht van een fenomeen. Maar tevens iets mysterieus. Iets abstracts. Wat is je ziel? Als iemand het weet, mag ‘ie het me graag vertellen. Generaties filosofen en godsdiensten hebben er allemaal verschillende definities op los gelaten. Er lijkt dan ook niet één antwoord op te bestaan, en misschien maakt dat het allemaal net wat mooier.
Voor mij lijkt het alsof de ziel de drager of plek is van je meest intense emoties. The good or the bad ones. En ik geniet er gewoon van dat je die soms kan voelen, die meest pure emoties en daarmee ook je ziel. Dat is wanneer je écht geraakt wordt. Wanneer je wordt ontroerd. Wanneer je je kwetsbaar durft op te stellen. Wanneer je dúrft te voelen. Want remember, het is niet erg om te voelen.
Zo heeft specifieke muziek de prachtige eigenschap dit allemaal teweeg te brengen. En dat is voor iedereen anders, iedereen kent wel zo’n kippenvel moment. Maar laat muziek niet het enige zijn dat je ziel kan raken… Oh, nee.

We gaan even terug naar november jl. Ik leerde iemand kennen. Een vrouw, om precies te zijn. Onze eerste ontmoeting eindigde na een Loco-cerveza in een warme kus op het koude verlaten station. Het grauwe en kille ijzeren lijnwerk van station Venlo veranderde heel even in een kleurrijk stilleven. Heel even, leek uren te duren. Uren in de ziel, seconden daaromheen.
In de dagen die volgden zag ik haar weer. Vaker dan gepland. Maar helemaal niet erg. Mijn door eerder hartzeer hoog opgebouwde muren lieten de poort zakken. Waar je in het begin van schrikt, maar waar je meteen daarna van geniet.

Na date X lagen onze halfnaakte lichamen verstrengeld in het Venloosch nachtenschemer (ik heb dit woord uitgevonden en ben er trots op).
‘Geloof jij in soulmates?’, vroeg ze spontaan; een van haar vele lieflijke karaktertrekjes, op zoek naar haar zielenmaatje. Mijn eerdergenoemde muren hadden dit concept al enige tijd verbannen, maar voordat mijn verstand daar iets mee kon doen, sprak mijn ziel: ‘Ja.’ Zielen twijfelen niet, zielen zijn puur, direct en eerlijk.
De stilte keert terug, maar die ‘ja’ blijft in de lucht hangen. Indirect sterrenlicht accentueert onze contouren voorbij het gordijn. We staren beiden met een voldane glimlach naar het plafond, verstand op nul. Het is dat soort stilte die sterker is dan welk woord dan ook. Waar emotie sterker is dan ratio. Je gevoel spreekt. Je ziel spreekt. En je hoeft alleen maar te luisteren en het allemaal op je af laten komen.

Daar en dan, op dat precieze moment, vatte mijn ziel vlam. Zonder een verder woord, werd mijn ziel geraakt.
Een fijne steek. Eentje die je raakt, eentje die je voelt. Waar je in het begin van schrikt, maar waar je meteen daarna van geniet. Zieldoorborend. Een pracht van een fenomeen.

Ik ben
o
zo
verliefd

Dit wil ik delen!

AUTEUR

Richard Janssen (1989) is tientalig foodie, docent, en journalist. Zowel werkzaam bij de Volksuniversiteit, Dagblad de Limburger, als Scelta, schrijft en kookt Ricci daarnaast voor Krag.nu. Hongaars van bloed en Italiaans van hart houdt de bourgondiër pur sang zich het liefst bezig met taal, sport, cultuur, reizen, muziek en zijn favoriete moment van de dag: het avondeten.

Reageren