Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
 

Foto © Mikel Buwalda

Tim Gaal is directeur van Poppodium Grenswerk. Naast deze drukke baan met veel en diverse verantwoordelijkheden is hij uiteraard ook een echte muziekliefhebber. In zijn vrije tijd maakt Tim muziek en draait als DJ onder de naam Volksfreude. Samen met Sander Prins uit Tegelen runt hij sinds 2010 een vinyl platenlabel: aDepth audio. 

“Muziek was vroeger bij ons thuis altijd al heel belangrijk. Mijn ouders -vooral mijn vader- zijn enorme muziekliefhebbers. Zelfs nu nog reist hij stad en land af voor het bijwonen van concerten van zijn favoriete artiesten. Als kind heb ik bijna iedere platenzaak in Zuid-Nederland gezien. Mijn vader was toen vooral geïnteresseerd in Folk en wat men tegenwoordig Americana noemt. Uiteraard werd ook muziek van artiesten als Bob Dylan en Crosby, Stills, Nash & Young veel gedraaid bij ons thuis.

Mijn vader en moeder hebben nooit een instrument leren te bespelen. Ik wel; op mijn 11e mocht ik op keyboardles en een paar jaartjes later kreeg ik mijn eerste echte synthesizer. Want daar was het mij uiteindelijk om te doen: sinds mijn 8ste was ik totaal gefascineerd geraakt door wat je met zo’n tot de verbeelding sprekend instrument kon creëren. De platen van Jean Michel Jarre uit mijn vaders collectie gaven de eerste aanzet voor die fascinatie en niet veel later popgroepen als a-ha, Duran Duran en de soundtrack van Jan Hammer bij de serie Miami Vice.

Mijn middelbareschoolperiode speelde zich af in de vroege jaren negentig. Dit was de tijd dat ik volledig en definitief in de ban raakte van elektronische muziek: in het bijzonder House, Techno en industrial (EBM). Na maanden sparen en een bijdrage van mijn ouders kon ik eindelijk een instrument kopen dat mijn eigen muzikale ‘carrière’ een kickstart gaf: met de W-30 workstation (van het merk Roland) kon ik namelijk samples maken, mijn synthesizer aansturen en volledige 16-sporen ‘sequences’ maken (kort gezegd: ik kon hiermee zelf hele nummers maken en opnemen). Jaren van experimenteren volgden, waarbij ik mij hevig liet inspireren door de toen gloednieuwe stijlen van artiesten als Orbital, Aphex Twin en Underworld, maar ook de muziek van de grondleggers van House en Techno uit Chicago en Detroit… Gezien de muzikale achtergrond van mijn ouders kun je je voorstellen dat zij daar vaak met argusogen (argusoren) kennis van namen. De uitspraak ‘dat is toch geen echte muziek’ is wel eens gevallen: een klassieke muzikale generatiekloof voltrok zich even – zoals het hoort, natuurlijk. 

Naast muziek had ik nog een grote interesse: techniek. Niet geheel toevallig koos ik voor een opleiding tot electronica-ingenieur. In 2000 studeerde ik af en kon meteen aan de slag bij mijn stagebedrijf. In mijn vrije tijd bleef ik natuurlijk bezig met muziek: naast de nodige uren in mijn eigen kleine studiootje bracht ik enorm veel tijd door als vrijwilliger bij poppodium Perron 55. Eerst enkel als geluidstechnicus, maar snel genoeg ook als DJ en organisator van Technofeesten (Sonic Planet). Omdat in die tijd veel ‘DIY’ (Do It Yourself) was werd ik geconfronteerd met alle aspecten van het organiseren: van het reclame maken voor de avond en het aansluiten van de geluidsinstallatie tot het opwarmen als DJ voor de hoofdact, die we met trots hadden weten te strikken. Het was eigenlijk nooit echt in me opgekomen dat ik daadwerkelijk een professionele carrière in de muziek zou kunnen najagen, totdat er begin 2007 bij Perron 55 een vacture voor ‘producent en programmeur dance’ vrijkwam. Ik besloot te solliciteren en tot mijn verbazing bleek, uit de vele kandidaten, de keus op mij te zijn gevallen. Ik belandde in de professionele muziekscene. 

Deze carrièreswitch werd volledig gedreven door passie; ik had immers een topbaan, en met mijn opleiding en reeds opgedane ervaring in het bedrijfsleven ook nog eens uitmuntende toekomstperspectieven. Maar het gevoel was sterker dan de ratio. Hoewel ik de afgelopen jaren wat stevige uitdagingen voor mijn kiezen kreeg, heb ik er nooit 1 seconde spijt van gehad. Daarnaast heb ik natuurlijk ook aan de basis kunnen staan van de realisatie ons prachtige nieuwe Venlose poppodium: Grenswerk. 

Ik heb er even over na moeten denken welk nummer nu mijn ‘absolute’ nummer één is. Voor iemand die zoveel met muziek bezig is, is dit wellicht een vraag waar geen antwoord op te geven is. Muzikaal gezien heb ik veel helden: oude helden, nieuwe helden, oude nieuwe helden en nieuwe oude helden. Wekelijks word ik weer verrast door (voor mij) nieuwe muziek. De afgelopen 15 jaar is mijn smaak nog breder geworden en is niet beperkt gebleven tot het elektronsiche muziekspectrum. Om een aantal favorieten te noemen: Warpaint, Nick Cave, Low, Daughter, Radiohead, Boards of Canada en The War on Drugs. Uiteindelijk bleek dat er maar een groep leverancier van mijn ‘absolute’ nummer één kon zijn; een groep die mij inmiddels al drie decennia blijft boeien: Depeche Mode. 

Specifiek heb ik gekozen voor het nummer Stripped dat verscheen op Depeche Mode’s vijfde studio album Black Celebration uit 1986. Dit album markeert de transformatie van DM’s eerdere synthi-pop sound naar de veel duisterdere en serieuzere sound (en bijbehorend imago) waarmee ze wereldwijd bekend zijn geworden. Het nummer Stripped is bijzonder voor mij om een aantal redenen: het is een emotionele en melancholische track, maar op de zang na gebaseerd op enkel elektronische geluiden. Hiermee is het tevens de perfecte synergie tussen een goede popsong en elektronische muziek. Productioneel en qua arrangement was dit voor 1986 totaal vernieuwend en ‘state of the art’. Naast synthesizers maken ze enorm creatief gebruik van samples; zo is het kloppende geluid, dat van begin tot eind te horen is, een vertraagde sample van de motor van zanger Dave Gahans Porsche 944. Na 32 jaar staat dit nummer nog steeds als een huis en klinkt verre van gedateerd.”

Depeche Mode – Stripped

Dit wil ik delen!

AUTEUR

KRAG.nu is een op Venlo georiënteerde website, maar kijkt ook voorbij de stadsgrenzen. Je vindt er blogs, interviews, items en rubrieken. Het is een onafhankelijk medium: positief als het kan, kritisch als het moet.

Reageren