Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
 

Ik groeide op in een tijd waarin de mobiliteit van telefonie beperkt werd door de lengte van de draad tussen de vierpolige stekker in de muur en onze bakelieten telefoon met draaischijf. We hadden geen computer want voor thuisgebruik bestonden die nog amper, de eerste computer die in ons huis terecht kwam was een MSX, toen was ik twaalf jaar en het laden van programma’s op de MSX ging via cassettebandjes. 

Als ik dit verhaal vertel aan mijn kinderen moet ik heel veel dingen uitleggen: vierpolige stekkers, bakeliet en draaischijf, het zijn woorden uit een vervlogen vocabulaire. Cassettebandjes kennen ze inmiddels wel weer omdat veel populaire bands hun muziek –als een soort gadget– weer op die bandjes uitbrengen. Toch zie ik de verbijstering in hun ogen, wat deden we dan de hele tijd zonder computer, smartphone, tablet of spelcomputer, en met een televisie met slechts drie Nederlandstalige kanalen? Hoe middeleeuws zag de wereld van mijn jeugd eruit?

Het is pas dertig jaar geleden. Oké, eerlijkheid duurt het langst, éénendertig jaar geleden had ik de leeftijd van mijn oudste zoon en speelde ik spelletjes op de MSX en zat ik op vrijdagavond klaar voor de radio om de uitzending op een bandje op te nemen om die later, vaak zonder succes omdat er ergens een hapering in het signaal had gezeten, in te lezen op onze computer. Het was anders, toen. De vanzelfsprekendheid van de mooiste graphics en games op je mobiele telefoon was er niet. 

Toen ik ging studeren was het internet in opkomst en nog altijd hoor ik het piepende en snerpende geluid waarmee de analoge modem contact legde met de wereld. Gespannen keek ik samen met de twee vrienden waarmee ik samenwoonde naar het computerscherm dat zich heel langzaam opbouwde. Dat was vijfentwintig jaar geleden.

President vermist - Bill Clinton en James Patterson

© Nieuw Amsterdam

Nu hebben we ons hele leven gekoppeld aan het internet en computers. Ik geloof niet dat er ooit iets is geweest dat ons, de mens, meer heeft veranderd en afhankelijk heeft gemaakt dan die twee zaken. Stel je eens voor dat morgenvroeg geen enkele computer meer werkt. Daarmee verdwijnt direct de mogelijkheid tot het gebruik van je mobiele telefoon, internetbankieren of televisiekijken. Sterker nog, bij een volledig uitvallen van computers zal er geen stroom meer zijn en onze economie zal direct stil komen te liggen. Banken zullen instorten, de meeste banen niet meer uitvoerbaar. 

Dat is een beangstigend beeld, zeker in de wetenschap dat we ons bestaan daadwerkelijk vrijwel volledig hebben opgehangen aan een techniek die in slechts vijfentwintig jaar ontwikkeld is. James Patterson en ex-president Bill Clinton hebben over precies dit doemscenario een thriller geschreven met de titel President vermist. Nu ben ik geen thrillerlezer, over het algemeen beperk ik me tot literatuur, maar elk jaar, op vakantie, neem ik een spannend boek mee. Meestal leg ik het boek na een hoofdstuk of twee weg en lees een boek dat ik wel goed geschreven vind. Patterson en Clinton weten me echter te boeien. Omdat het niet onrealistisch is, omdat ik geloof dat er nu al geniale mensen op de wereld rondlopen die het in zich hebben om alle computers ter wereld middels een virus plat te leggen, maar dat niet doen omdat ze zichzelf daarmee ook behoorlijk in de vingers zouden snijden. Patterson en Clinton schreven een boek vanuit het perspectief van die geniale man. Hij heeft een hekel aan de Verenigde Staten en wil middels een virus alle computers uitschakelen en zo het land terug in de tijd werpen. Het boek spreekt aan omdat het kán gebeuren.

En stel, het gebeurt. Worden mijn kinderen dan teruggeworpen naar mijn tijd, of pakken we de technische draad al snel weer op? Halen we de bakelieten telefoon terug van de schroothoop en spelen we spelletjes bij kaarslicht, of is er binnen de kortste keren een andere geniale man die het probleem weet te omzeilen, bijvoorbeeld door een nieuw systeem op te zetten? 

Het zijn die gedachtes die je bijblijven na het lezen van President vermist. De ‘wat als’ vraagstukken. En terwijl ik deze woorden tik op mijn laptop, in de wetenschap dat het gepubliceerd gaat worden op het internet, komen die heel dichtbij.

Dit wil ik delen!

AUTEUR

Rogier Knipscheer (1972) is mede-eigenaar van Boekhandel Koops. Hij begon op veertienjarige leeftijd met een bijbaantje in een boekhandel, studeerde informatica aan de Hogeschool in Eindhoven en werkte vijf jaar als project engineer bij een groothandel in boeken. In zijn vrije tijd leest hij veel en placht hij zo nu en dan een stukje te gaan rennen. Hij is bestuurslid bij ondernemersvereniging venlostad.com en op veel vlakken zeer betrokken bij de binnenstad.

Reageren